özlü hikaye
Gök kubbe yıkıldı, devrildi evren
Saçma sapan görüldü, kelebekler uçarı
Kandırdı insanı gene felek cebren
Yaşamaksa yaşamak, yok bu işin kaçarı
El pençe, diz divan durdu ömürler huzura
Gidenler gitti fakat, kalmadı hiç masalı
Mana nerde deyimler ki, it yeyip de kudura
Elem de bugünlerde, hem dertli hem tasalı
Gelseydi huzur, bir anı yeterdi daim ömre
Ötelemek, nereye kadar, kavuşmak ne zamana
Mahcup kalır düşerken, toprağa, suya cemre
Gerek var mı ki, sudan, çamurdan dermana
Mihenk taşı olsa da gönüllerde bilgelik, iman
Destur istemez ki yaban kırığı, cahil cesaret
Fırtınaya tutulmuş gemi, arıyor sığınacak liman
Menşeyi bilinmez nereden, limancıda yesaret...
Muhittin Dağhan
18 Şubat 2008
|
|
