Biz, Siz, Onlar
Kuşlar,
Usulca çıkıp gidiyor yuvalarından
Biz, siz, onlar
Hepimiz
Yalnızlık ağaçlarını dikip,
Giyinmeye mahkûm edildik.
Ne hüzünler kazındı
Kalbimizin duvarlarına
Ne deli sularla boğuştuk.
Unutuldu elbette pek çoğu
Rıhtımda bekleşen tekneler, eminim.
Yüklenip dertleri, hüzünleri
Götürecekler az sonra, tetikteler.
Aynı yalnızlık, aynı keder
Biz, siz, onlar
Hepimiz
Değişen ne var ki hayatımızda
Ha Bremen, ha İstanbul
Boşunadır arka sokaklarında gezinmeniz
Bütün ayrılıkları biz yaratmadık mı?
Bütün hayatları biz sıkıştırmadık mı?
Adsız bir romanın sayfaları arasına
Biri gider, ötesi gelir ayrılıkların
Kurgusuz mızıka sesleri gürültüsüyle
Her birine,
Kurdele kesecekler acılarımızın.
|
|
