|
|
|
HİKAYENİN ASLI II.
Hiç kimse kimsesizliğinden vurulmasın
Ve vurulmasın diye kimsenin sırtına kimsenin derdi
Dilimde, kendi kimsesizliğime inat
Hep çoğul dualar çiçeklenirdi
Oldum olalı ince hesaplara kalın çizikler atar
Alnımdaki teri sineme, canımı avucuma katar
Hesapsız kitapsız severdim sevdiğimi
Dost için ceketim şöyle dursun.. kış yorgansız yatardım
Pişman olmadım çocuk.. yaptığım şeyler için
Doğrularından doğrulanlar aramaz neden niçin
Sahi çocuk “ağzı torba..” üç beş lafazan p.çin
Sen söyle ardına düşmek niçindi?
Biliyor musun çocuk?
………..
tahtımda beğdi zalım
ok saldı değdi zalım
ölsem gam yemez idim
başımı eğdi zalım
sus çocuk!.. hem nerden bileceksin ?
sen daha kendi yaralarını ellerinle dilecek
yaşını gözlerinden, birçok ismi defterinden silecek
ve belki gülersen /bir ihtimal/ acıdan güleceksin
.................
gurbet kafes o yaralı kargaydı
tanıdığım üç hainden biri olmadan önce
şu bakar körlüğüm onu gözümden sakınıp
ondan sakınmadığımdandır gözümü
ve müstahaktır bana söz yerine gelince
derlerdi dinlemezdim çocuk;
iyilikten maraz doğar..
ve gün gelir.. adamı koynunda beslenen yılan boğarmış
................
ahh çocuk! Söylesene..
……..
neyleyim sütü bozuk
ayranı sütü bozuk
salımdan düşman tutsun
tutmasın sütü bozuk
|
|
|
Acaba Nedir?:
çocuk
,
daha
,
düşman
,
gam
,
gün
,
hiç
,
o
,
söyle
,
söz
,
üç
,
yaralı
|
|
Bu şiire henüz yazılmış yorum yazılmamış.
|
Şiire yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.
Üye değilseniz üye olmak için tıklayın. |
|
