|
|
|
-Toprak kokan beddualar-
med-cezirlerde(git-gel türkçesi,çok edepsiz bir duruşu var)tüketiliyoruz hep,
gidenlerin ardından boş kalan ellerde hep bir yaralı güvercin kokusu,
habis bir ur gibi,
en habis tonunda,
sessizliğe gömülmüş şehir çöplüğünde dolaşan sokak kedisinin ritmik ayak hareketleri senfonisinde yürüyen,
yüreğinin solunda ayak sürüyen
rutubetli düşlerinin saflığından
edepsizliğine uzanan uzun soluklu tozlu, yollu bir yolsuzluktan
yol seçtik
aslında hep gökdelenlerden tükürürdük dünyaya
yağmur yüzlüydü vakit,
dar iğne deliklerinden sızıyordu,
akrep belini inceltip,
yel kovan kızgın kumlardan serin döngülere yelken açarken.
toprak kokan beddualar tutuyordu,
hayatın maya çalınmış yüzünde.
sonra evlere dağılıyorduk,
son kalan etrafı süpürüyordu
|
|
|
Bu şiire henüz yazılmış yorum yazılmamış.
|
Şiire yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.
Üye değilseniz üye olmak için tıklayın. |
|
