|
|
20 Ocak 2008 Pazar 20:54:55
Ne zaman şiirlerdeki, şarkılardaki, aşklardaki hüzünden, acıdan, bunların çokluğundan söz edilse; aklıma Aragon'un "Mutlu Aşk Yoktur" şiiri ve bu şiir üstüne yazılmış bir yazı gelir. Sanırım YKY Cogito'da okumuştum, Özetle şöyleydi: "-Mutlu Aşk Yoktur-, çünkü mutlu aşkın "yazılı tarihi" yoktur, yazılmasına çok gerek de yoktur: o yaşanılır ve bu yeterlidir." Böyle bir şeydi.
Bir bakıma ve çok bakıma doğru bir bakış açısı. İnsanın bireysel ve sosyal yaşamının daha anlamlı, daha güzel, daha doğru yaşanması özleminini çoğunlukla tersinmeli bir bakışla dile getirir şairler. Bu kadar çok hüzünlüyse şiirler bu aynı zaman da yeryüzünden hüzünlerin silinmesi dileklerini sessizce ama tersinden dile getirmeleridir. böyle okunmalı..
Şiirinizle bütün bunları bana yeniden düşündürttüğünüz için selam, saygı ve sevgiler.. Kendi şiirimden de konuya denk bir bir bölüm aktarayım izninizle:
"Şair yüreği
şiirden gizler neşesini,
acısını taşır dizelerden;
kederlidir en güzel şiirler
biraz da bu yüzden."
|
