|
|
|
BİR PARADOKSA TUTULDUM...
Varlığımla ne verdim de ne bu sitem
Farzet; ben yokum
Ne geldim saçımı öptüm
Ne yürek yüreğe yüzün sürdü
Farzet yokum, etle kemik yığınıyım sensiz
Topraktan geldi, toprak olacağı kesin
Sureti hayal bu biçare nefes almalar
Hiç…Hiçlik alem…Alemde olmasa nefesin
Hani Olmasa şu duran ok paradoksu
Oldum sanırdım kendimi dünyanın filozofu
Geldim…Dokundum… Tuttum derken elini
Meğer ben hala arşınlıyormuşum şehrinin yolunu
Hiç...Hiçlik...Yokluk derken akıl oyunları
Etle kemik yığını içinde haykıran ne
Düşünüyorum…Düşünüyorum…
Varlığım…Düşünüyorum…Şükür öyleyse varım…
Bu aralar bir paradoksa tutuldum ki sorma
Akıl Varlıkla hiçlik felsefesinde bocalamakta
Bitmiyor benliği sorgulamalar geceler boyu
Bedensiz yürek her gece,sana koşmaktan yorulmakta
|
|
|
Acaba Nedir?:
akıl
,
ben
,
bîçâre
,
bir
,
farzet
,
geceler
,
hayal
,
kemik
,
nefes
,
öyleyse
,
sitem
,
toprak
,
yürek
|
|
|
28 Temmuz 2008 Pazartesi 21:04:00
Şiirlerinizin çoğunu okudum bana göre iyi bir kalemsiniz .kutlarım.
|
|
|
|
22 Aralık 2007 Cumartesi 23:59:35
Tebrikler, harika bir çalışma olmuş. Felsefe ve şiir.. Duygular.. Müthiş bir karışım..
|
|
Şiire yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.
Üye değilseniz üye olmak için tıklayın. |
|
