|
|
|
Sarmış Bülendini Koynuna
I
Katili olacaktı ama
Kanın temizlediğine
İnanmıştı bir kere
Adam
İhaneti
Çok kurdu kafasında
Ölümün şeklini
Belki kazanacaktı
Yeniden
Şerefini
Eminönü’nden Bakırköy’e
Nasıl da geçmişti zaman
Kalbi kafesinden
Çıkartacaktı
Heyecan...
II
Saat oniki’yi
Çoktan geçmişti
Her zaman ki gibi karanlıktı
Dairede tüm odalar
Işığı
Usuldan soktu kilide anahtarı
Hafiften vazırdadı kapı
Bir hayalet gibi
Daldı adam
İçeri
Kurt kurban sürüsüyle
Sanki de karşı karşıyaydı
Doğrulttu tabancayı
Kadına
Doğru...
III
Kararlı gelmişti eve
Karısını öldürecekti amma
Gördüki Bülent’in odasında
Iscak
Uyuyordu
Sarmış Bülendini koynuna
Şefkat ve merhametle
Burun buruna
Rüyalarda
Uçuyordu
Bir saniye fazla değil
Yumuşadı taşlaşmış kalbi
Adam namluyu
Yavaşça
İndirdi
Birazdan öfkeyle
Yönelerek evin kapısını
Terkedecek
Çarparak
İkisini de..
IV
Oranlı bebek
Büyüse büyük adam olsa da
Bu yüzden hep yaban
Hep yaban görecek babayı
Ama sinemaskop
Kaç trajedi
Kaç drama
En incesinden imzalı
Oranlı bebek
Her anışında adam
Gözleri yaşla dolu
Öylesi içlenirki
Bülendinin annesini
Göğsünden vurmuş gibi...
|
|
|
Acaba Nedir?:
adam
,
bebek
,
bir
,
burun
,
büyük
,
dolu
,
en
,
gibi
,
hep
,
nasıl
,
saat
,
şefkat
,
tüm
,
ve
,
yaban
,
zaman
|
|
|
04 Aralık 2007 Salı 19:04:16
manzum hikayeydi sanırım.kurgusu başarılıydı.duygusu da...tebrikler.
|
|
|
|
04 Aralık 2007 Salı 18:15:54
Tebrikler efendim..
İlk yorum benden Olsun.
Begendim..
|
|
Şiire yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.
Üye değilseniz üye olmak için tıklayın. |
|
