Büyük şiir düşüncelerimizi doyurmaz, allak bullak eder. MONTAIGNE [Paylaş]
E-mail: Şifre: Facebook ile bağlan Üye ol | Şifremi Unuttum
Türkiye Şiir Platformu
ANASAYFA ŞİİRLER Edebiyat Defteri YAZILAR Edebiyat Defteri FORUM Edebiyat Defteri ETKİNLİKLER Edebiyat Defteri NEDİR? Edebiyat Defteri Kitap KİTAP  Edebiyat Defteri Tv TİVİ Edebiyat Defteri Sesli Şiirler MÜZİK Edebiyat Defteri BLOG Edebiyat Defteri Atölyeler ATÖLYE  Edebiyat Defteri BİCÜMLE Edebiyat Defteri ARAMA Edebiyat Defteri İLETİŞİM
Şiir Puan
1 2 3 4 5
 

4 10 1
Toplam: 0.0 puan
0 kişi puan vermiş.


Şiir Bilgi
22.11.2007 tarihinde eklendi.
1302 çoğul gösterim
1210 tekil gösterim
51 yorum
3 kişi beğendi.
Portfolyo: Genel
Şiiri Beğenenler
En son eklediği şiirler

Yaşarken Ölmek

















Daha doğmadan umut, karanlığın kursağına düşüyor
Kursak istiyor diye, gece yakalıyor, günah kavuruyordu.

Tok tenin aç bedeni
Sendelenip düşüyor zaafına
Geçiyor ateşin safına
Sonrası masumiyet tutuyor
Sığınıyor tanrı affına.

Tutuşuyor…
Sonrası çözülüyor.

Kanlı bıçaklıydı artık aklıyla yüreği
Daha önce hiç sevilmemişti teni
Ve bilmiyordu ten sevmeyi,
Ve tenden geçip giden
Sevgileri.

Uykuyla göz, nefesle beden arasına
Yüksek duvarlar örüyordu zaman.

Keşfe hep geç kalıyor kendini
Korkusu kirpik kavuşturuyor
Bakmıyor bakamıyor geriye
Ayaklarını unutuyor
Gidemiyor ileriye

Bahtsızlığı doğmuştu
Kısmetinin şansızlığa sevdasından.

İçindeki fezada
Dünya içinde dünya dönüyor
Toprağı mavi, göğü haki.
Tatsız meyveler yiyor
Dalsız ağaçlardan.
Hiçlik doluyor ciğeri
Yokluk soluyor.

Sabaha kadar ruhunu bileyip
Akşama kadar kendini mutsuzluğa doğruyordu.

Aynadaki yüzüne
Öfkeyle düşüyordu bakışları
Gözleri yüzünü reddediyordu
Sanki ruhların zamansız terk ettikleri
Bedenlerin parçalarından birleşmişti bedeni
Kendini tanımıyordu, tanıyamıyordu.

Hayat;
Kendini kendi içinde kaybedenlerin elini tutmuyordu.
Ve artık içi kurumuş yüzü çatlamış toprak gibiydi yeşermiyordu.

Teninden ten sızıyor alnından ter
İki dudağın iç çektiği anda başladı
Ve kavuştukları anda bitti
Anlıktı. Aşkla aklandı.

Sonrası ziyan bir sefere döndü
Mecnunun düştüğü çöle düştü.
Mecnunu pişiren çölde haşlandı
Aşk artık kalbi saran bir dumandı.

Bedeni ruhuna hasta yatağıydı artık…
Ruh acıyla kıvranıyordu
Yatağından kalkmak hastalıktan kurtulmak istiyordu

Dişlerini dudağına geçirirken
Sancıyan ruhuyla yüzünü buruşturdu
Soluğu kesilmiş bir sesle birkaç kez
“Tanrı aşkına. Tanrı aşkına” diyebildi.
Ruhun bedenden ayrılmasını istedi.
Birden irkildi!
Acıyla kısılan gözleri şaşkınlıkla büyüdü
Düşündü “Tanrı aşkına” demişti…
Oysa o…
Ne tanrıyı tanıyordu
Nede aşkı bilirdi.

Teninden tin sızıyor nabzından ter.
Yalnızlık zehirli bir huzur sunuyor
Dili karıncalanıyor, yüzü uyuşuyor

Sabaha kadar doğup
Akşama kadar ölüyordu.

Ve sonra
Toprak olamadan ufalanıyor
Varlığını gömdüğü boşlukta.

Bir insan yaşarken işte böyle ölüyordu.


AsabiŞirin
21/11/2oo7

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.


 Yorumlar
 turgut69
 
18 Şubat 2008 Pazartesi 22:44:58
Sonrası ziyan bir sefere döndü
Mecnunun düştüğü çöle düştü.
Mecnunu pişiren çölde haşlandı
Aşk artık kalbi saran bir dumandı. KALEMİNİZ DAİM YÜREĞİNİZ HİÇ SUSMASIN
 mehmet abdırgan
 
9 Aralık 2007 Pazar 18:04:45
her bir dizeden süzülen duyguların içinde bir yolculuk, hüzünlü ama güzel bir yolculuk. duygularına sağlık...
 İlkerpamukcu
 
24 Kasım 2007 Cumartesi 18:17:56
Kurdeleyi haketmiş, roman tadında bir sunumdu
saygılarımla
 a.yüksel şanlıer
 
23 Kasım 2007 Cuma 19:48:56
Sabaha kadar doğup
Akşama kadar ölüyordu.

Ve sonra
Toprak olamadan ufalanıyor
Varlığını gömdüğü boşlukta.

Bir insan yaşarken işte böyle ölüyordu.



TEBRİKLER+5
 Mehmet Ali Çıbıklı
 
23 Kasım 2007 Cuma 15:46:33
kutlarım,güzeldi.
 Hilmi YAZGI
 
23 Kasım 2007 Cuma 12:42:52
filim gibiydi..
 Selahattin YETGİN
 
23 Kasım 2007 Cuma 11:10:10
Teninden tin sızıyor nabzından ter.
Yalnızlık zehirli bir huzur sunuyor
Dili karıncalanıyor, yüzü uyuşuyor

Sabaha kadar doğup
Akşama kadar ölüyordu.

Ve sonra
Toprak olamadan ufalanıyor
Varlığını gömdüğü boşlukta.

Bir insan yaşarken işte böyle ölüyordu.
..................
Her mevsimin kendi alaca gölgelerinde kayıp kimliğimizi ararken çivi basınçlı bir yaşamak andıyla sarılırız hayata. Dünün sararmış takvim düşüşleriyle harcadığımız bir ömürle, bugünün sorgulu tetikleriyle ve yarına yürüdüğümüz direç replikleriyle bütünleştirilmiş bir sahnedir yaşamak...
Tebriklerimle...
 gülenaz
 
23 Kasım 2007 Cuma 11:06:03
okuyanı kendine döndüren

içine çeken dizeler

şiirdi,

ŞİRİN Dİ

yüreğine sevgiyle
 suskunum
 
23 Kasım 2007 Cuma 08:50:28
çok güzeldi...

yüreğinize sağlık...

sevgiler...
 suna
 
23 Kasım 2007 Cuma 01:21:48
Yaşarken ölmek, ne kötü! Ama şiir çok güzeldi. Kutluyorum, sevgilerimle.
 EzelSonan
 
23 Kasım 2007 Cuma 00:12:06
Böyle güzel bir şiire; şapka çıkarılır ancak...
Kurul da; yapmış yapacağını zaten, bana ne gerek...

M u h t e ş e m...

Sevgiler ÖZ' den...
 azzeki
 
23 Kasım 2007 Cuma 00:08:44
Güzeldi...Kutlarım..
 cinitas
 
22 Kasım 2007 Perşembe 23:34:29
Teninden ten sızıyor alnından ter
İki dudağın iç çektiği anda başladı
Ve kavuştukları anda bitti
Anlıktı. Aşkla aklandı.
ÇOK GÜZELDİ.TEBRİKLER VE SAYGIYLA + 5 PUAN
 ece can
 
22 Kasım 2007 Perşembe 22:47:13
harika bir şiir saygılarımla kaleminize sağlık teşekürler güzel şiir için...
 su kılıcı
 
22 Kasım 2007 Perşembe 21:18:06
Bu dizeler doğum sancısı çeken bir kadın misali yüreğin ruhun her zerresinde duyulup hissedilerek yazılmış..Müthiş bir bilgi birikimi de baharat olmuş lezzet veren. ürperdim okurken ve bir kez daha okudum... Yüreğine sağlık şirinim. Şirince sevgiyle kal.
 Hitaf-i
 
22 Kasım 2007 Perşembe 20:06:58
harika bir şiir öykü tarzında..
Etkileyici ...

BİR İNSAN ÖLÜRKEN BİR İNSAN YAŞIYOR..
YAŞAMAK İÇİN BİRBİRİNİ ÖLDÜRÜYOR..
İŞTE BÖYLE İNSANLIK ÖLÜYOR..

harikasınız...

yüreğinizi kutlarım..

KALEMİNİZ DAİM OLSUN..
 DemAN
 
22 Kasım 2007 Perşembe 19:42:48
Yoksa bir sunak mı insan gizemli toprağa?

"Ve sonra
Toprak olamadan ufalanıyor
Varlığını gömdüğü boşlukta.

Bir insan yaşarken işte böyle ölüyordu"

Çok etkilendim bu destansı dizelerden...Usta kalemi yürekten kutladım.

Selam ve saygımla
 Can_
 
22 Kasım 2007 Perşembe 18:42:43
Teninden tin sızıyor nabzından ter.
Yalnızlık zehirli bir huzur sunuyor
Dili karıncalanıyor, yüzü uyuşuyor

Harika Dizelerdi Kutlarım Büyük Yüreği ve Kalemi
Yazmak Size Yakışıyor Susmasın Kaleminiz..
Sevgilerimle..Can
 murat şahin
 
22 Kasım 2007 Perşembe 17:17:31
bu kadar yorum ....
kıskandım valla kalemi

kutlarım şairi........
 Olgun Ekinci
 
22 Kasım 2007 Perşembe 17:14:05
ŞİİRDİ..OKUDUM..DEYİP GEÇMEK OLMAZ...HAKKINI VERMEK LAZIM..
SİNDİREREK...USUNDA YER EDEREK...
ÖYLESİNE DOYURUCUYDU DİZELER.../
OKUYANIN KENDİNDEN MUTLAKA İMGELER BULACAĞI ŞİİRDİ..

SEVGİYLE..
 H.İbrahim SAKARYA
 
22 Kasım 2007 Perşembe 16:06:46
Teninden tin sızıyor nabzından ter.
Yalnızlık zehirli bir huzur sunuyor
Dili karıncalanıyor, yüzü uyuşuyor

Sabaha kadar doğup
Akşama kadar ölüyordu.

Ve sonra
Toprak olamadan ufalanıyor
Varlığını gömdüğü boşlukta.

Bir insan yaşarken işte böyle ölüyordu.
***Şiirlerinde çok şirinsin. Duygularındaki asabilik de hakkın olduğunu anlıyorum.Seni kutluyorum.
 YağMuRun İzİ
 
22 Kasım 2007 Perşembe 14:55:44
Dizelerinizi kutluyorum.
 ekremsama
 
22 Kasım 2007 Perşembe 13:42:58
Ağaçlar ayakta ölür ismiydi galiba,
Bir film vardı kaç sene oldu acaba,
İnsan da ağaç gibiymiş koy aynı kalıba,
Ölürmş sevgi damarları kurudukça, ayakta...

ekremsama tarafından 11/22/2007 1:44:55 PM zamanında düzenlenmiştir.
 kalkan
 
22 Kasım 2007 Perşembe 13:31:41
Ve sonra
Toprak olamadan ufalanıyor
Varlığını gömdüğü boşlukta.

Bir insan yaşarken işte böyle ölüyordu.

CANIM EMEĞİNE YÜREĞİNE SAĞLIK GÜZEL BİR ŞİİRİNİ OKUDUM KALEMİN VAR OLSUN SEVGİLER CANIM
 meral ULUDAĞ
 
22 Kasım 2007 Perşembe 12:40:55
HANİ EDEBİYATIMIZ DAİLK PSİKOLOJİK ROMAN VARDIR ...
ŞİİRİ ÖYLE OKUDUM Kİ;ANCAK BU KADAR NEFİS ANLATILABİLİRDİ DİYE DÜŞÜNÜYORUM...
DİĞER ŞİİRLERİNİDE OKUYORUM...
HEPSİ DE BAŞKA GÜZEL AMA BU ŞİİRİ NEDENSE ÇOK BEĞENDİM...
TEBRİKLERİM ÇOK...
SEVGİYLE, HOŞ KAL...(TAM PUAN)
 Baştan sevi
 
22 Kasım 2007 Perşembe 12:29:19
hızlı okudum,yavaş okudum,ama çok okudum.
destan gibiydi
içten içe yaşanan bi savaşın ardından
yazılan.
yazıldığı nabızla okunan
ve hep akılda kalacak olan.

tebrikler.
 kehya
 
22 Kasım 2007 Perşembe 12:27:55

Ve sonra
Toprak olamadan ufalanıyor
Varlığını gömdüğü boşlukta.

Bir insan yaşarken işte böyle ölüyordu.

Güzeldi... beğeniyle okudum.
tebrik eder, selamlar, saygılar sunarım.
 aberke55
 
22 Kasım 2007 Perşembe 12:19:13
ÇOK GÜZEL ŞİİR GERÇEKTEN KUTLARIM SENİ
 Canan Onuş
 
22 Kasım 2007 Perşembe 12:10:48
Akıcı ve düşündürücü harika yazmış kalem kutlarım sevgimle..
+5
 kalbinur
 
22 Kasım 2007 Perşembe 12:07:45


asabişirim.........

çok güzeldi......
sevgim yürekten sana.........

hilal.
 saba35
 
22 Kasım 2007 Perşembe 12:05:16
Her dize ahenk içersinde döküldü sayfaya...
Çok başarılıydı...
kutluyorum...
sevgimle...
 RABATLI
 
22 Kasım 2007 Perşembe 12:00:27
Güzel dizelerinizi kutlarım.Yüreğiniz dert görmesin.RABATLI
 dellysedat
 
22 Kasım 2007 Perşembe 11:21:55
yüreğinize...kaleminize sağlık...
kutlarım bu güzel dizelerinizi...
Tebrik ve selam ile...
Şiirle kalın...
 ahlaz
 
22 Kasım 2007 Perşembe 10:57:59
Hayat;
Kendini kendi içinde kaybedenlerin elini tutmuyordu.
Ve artık içi kurumuş yüzü çatlamış toprak gibiydi yeşermiyordu.
...



toprak ölmez /illaki yeşerir umut


ve fikrimce
biraz daha demlenseniz iyi olurdu

sevgiyle

saygılar


ahlaz tarafından 11/22/2007 11:03:24 AM zamanında düzenlenmiştir.
 andelip
 
22 Kasım 2007 Perşembe 10:24:34
Sonrası ziyan bir sefere döndü
Mecnunun düştüğü çöle düştü.
Mecnunu pişiren çölde haşlandı
Aşk artık kalbi saran bir dumandı.

Teninden tin sızıyor nabzından ter.
Yalnızlık zehirli bir huzur sunuyor
Dili karıncalanıyor, yüzü uyuşuyor
Bir insan yaşarken işte böyle ölüyor.

Tebrikler şiir tarzınızı beğeniyle takip ediyorum
uyum mükemmel
yüreğinize sağlık..
 su-susar-sa
 
22 Kasım 2007 Perşembe 10:10:07
Etkileyici bir şiir..Beğeniyle okudum..Kutluyorum..Sevgilerimle
 LİNAYA
 
22 Kasım 2007 Perşembe 09:54:38

Sabaha kadar doğup
Akşama kadar ölüyordu
Harika dizeler.Kutluyorum...
 ozelkutupyildizi
 
22 Kasım 2007 Perşembe 09:37:55
Ve sonra
Toprak olamadan ufalanıyor
Varlığını gömdüğü boşlukta.

Bir insan yaşarken işte böyle ölüyordu.

Tebrikler çok güzeldi
 Yakuti
 
22 Kasım 2007 Perşembe 05:21:14
Tok tenin aç bedeni
Sendelenip düşüyor zaafına
Geçiyor ateşin safına
Sonrası masumiyet tutuyor
Sığınıyor tanrı affına.

Tutuşuyor…
Sonrası çözülüyor.

Bu şaire okunmalı mutlaka yazdığı dizelere bakın ustaca ve su gibi
tebrikler selam ve sevgimle
 kardanadam
 
22 Kasım 2007 Perşembe 02:14:13
Kutlarım yürekten

Çok güzeldi dizeleriniz

Sevgi ve hürmetle
 soner43
 
22 Kasım 2007 Perşembe 01:52:18
DEĞERLİ DİZELERİNİZ İÇİN KUTLARIM. ŞİİRİNİZ YASAK MEYVEYİ YEMEK GİBİ BİRŞEY.
 SESSIZLIK
 
22 Kasım 2007 Perşembe 01:48:51
kutlarım begenıyle okudum
 tivisebo
 
22 Kasım 2007 Perşembe 01:42:37
tebrikler kalemine ve yüreğine sağlık.
 İBRAHİM KARAÇAY
 
22 Kasım 2007 Perşembe 01:14:42
NEFİS DİZELER OKUDUM,HER BİRİ AYRI AYRI DEĞERLİ,KUTLUYORUM...SEVGİ VE SAYGILARIMLA...İBRAHİM KARAÇAY
 mehmetfaruk
 
22 Kasım 2007 Perşembe 01:09:15
Tebrik ederim selamlarla
 hidayet dal
 
22 Kasım 2007 Perşembe 00:46:06

defalarca okunması gereken çok güzel bir şiir...
tebrik ederim...
 andaç
 
22 Kasım 2007 Perşembe 00:39:46
Hayat;
Kendini kendi içinde kaybedenlerin elini tutmuyordu.
Ve artık içi kurumuş yüzü çatlamış toprak gibiydi yeşermiyordu.
ben gönül kurdelemi takıyorum gerisi seçki kuruluna kalmış:)
 Zeki Arlan
 
22 Kasım 2007 Perşembe 00:39:30
“Tanrı aşkına. Tanrı aşkına” diyebildi.
Ruhun bedenden ayrılmasını istedi.
Birden irkildi!
Acıyla kısılan gözleri şaşkınlıkla büyüdü
Düşündü “Tanrı aşkına” demişti…
Oysa o…
Ne tanrıyı tanıyordu
Nede aşkı bilirdi.

çok güzel şiir
tebrik ederim
sevgiler saygılar...
 Afet İnce Kırat
 
22 Kasım 2007 Perşembe 00:29:33
Teninden tin sızıyor nabzından ter.
Yalnızlık zehirli bir huzur sunuyor
Dili karıncalanıyor, yüzü uyuşuyor


BURASINA BAYILDIM SEVGİLİ ŞİRİNİM. AMA DİĞERLERİ DE ÇOK GÜZEL. HARİKA BİR ŞİİR. SENİ OKUMAYI SEVİYORUM. SENİ DAHA ÇOK SEVİYORUM. SEVGİLER ŞİRİNİM.
 Ali ÖZKANLI
 
22 Kasım 2007 Perşembe 00:27:47

Teninden tin sızıyor nabzından ter.
Yalnızlık zehirli bir huzur sunuyor
Dili karıncalanıyor, yüzü uyuşuyor

Sabaha kadar doğup
Akşama kadar ölüyordu.

Ve sonra
Toprak olamadan ufalanıyor
Varlığını gömdüğü boşlukta.

Bir insan yaşarken işte böyle ölüyordu.

Yüreğinize sağlık. Selam ve sevgiler.
 müptelâ
 
22 Kasım 2007 Perşembe 00:24:13
Teninden tin sızıyor nabzından ter....

ilginç,güzel,özel dizeler...
tbr...


Yaşarken Ölmek şiirine yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.

Üye değilseniz üye olmak için tıklayın.


Üye ol Şifremi Unuttum