DÜŞÜNÜYORUM O HALDE, VAR 5
( Şiirin Hikayesini Görmek İçin Tıklayın )
Şiirin Hikayesi
“Güneşe ve onun kuşluk vakti aydınlığına andolsun!..
Ve onu izlediği zaman aya..
Onu parıldattığı zaman gündüze..
Onu sarıp-örttüğü zaman geceye..
Göğe ve onu bina edene..
Yere ve onu yayıp döşeyene..
Nefse ve ona bir düzen verene..
Ona fücurunu (sınır tanımaz kötülüğünü) ve ondan sakınmayı ilham edene
Onu arındırıp-temizleyen gerçekten felah bulmuştur.
Onu kötülüklere gömen ise elbette kaybetmiştir.”
(Şems 1-10)
Elim her an tetikte..
--Şiirin şiiri bu..
Sanki Fight Club!
Düşünüyorum… Elimde!..
Elim tetikte…
Tetikte, “elim”...
Bu oyun…
değil, gerçek değil.. ne?!
Silahım kalem..
Kalem yalnızlık..
--Yalnızlığım ben!..
Ama biri var hep....
Zapt edilmesi gereken..
Silahım onda, kah!..
Geri alıyorum..
Bu kaçıncı?…
Ya kalemi kıracaksın!..
--İnsan kendi kendisiyle nasıl konuşur?...
-Nefsin zamanı bu zaman değil mi?...
---Bu ses benim sesim mi?..
İkilemi büyütme serseri!..
Kendini arayan kaybetmiştir zaten
O “büyük öğle” arayandı...
|
