Vahdet i Aşk

kitabından safından çıkardı ilkin
aklın dağlarından indi bir bir
ukdesinde tuttuğu dünyasını
indirdi omzundan
nicedir çarmıha gerili bir gelecek vardı
yüzünden sıyırdı attı
her mührünü söktü göğsünden
var yok ne kadar dünü varsa
içinde kahkahaları birikmiş mutluluklar
ve nefessiz bırakacak kadar içini burkan acılar
hepsine kör sağır oldu

uykularını uyandı birden
hercai diliyle konuştu masalını
astığı astık hükümranlığı dize gelmiş
kesmişti yerin göğün bağlarını
suçlu makamını aklayan sebep

kastını açılıp engin denizlerine
kurulu her düzenine isyan bıraktı
muştusunun savurduğu yerlere
vardı en kalbiyle

icazetlerini söktü duvarlarından
mekkareliğini saylamadan onca yaşanmışlığın
bir hamlede soyundu kim-liklerinden
sen-lik ben-lik kem-lik dem-lik
ahsen-lik oldu bir anda