aydınlığın karanlığında

(bir ana bir baba yada kardeş veya sevgili hepsine
ama sadece kaybedilenlere.....
her kaybedilenin gidişinde bu acılar iner yüreğimize.....)


nasılda
derinden yaraladı beni
gidişine arkadan bakmak
seninle giden anılarıma
el sallayamadım
sadece ağladım
aydınlığın karanlığında
sıkı tutun anılarımı
sıkı tutun beni
acıyor bedenim
yaralarımı dikerken
narkoz yemiyor beynim
uyuşmuyorum
senin yokluğunda
nasılda
paslı bir makas gibi
kesip attın beni
yeni bir filiz veremicem
artık sonsuzluğa
senin olmadığın bu dünyada.....


vkeskin