|
|
|
MUTLU’LUK
( Şiirin Hikayesini Görmek İçin Tıklayın )
Şiirin Hikayesi
MUTLU...
O… boyalı boncuklar karşılığında altın veren Kızılderililer gibi…
Sahip olduğu hazineden habersiz yaşamayı seçmiştir.
Ve bunu söyleyenleri değil de… kendisine acı çektirenleri baş tacı yapmıştır.
Seni her gördüğümde.
Yağmurlar yağardı çöle.
Seni görmüş olsa bülbül,
Dönüp bakar mıydı güle.
Benim sende gördüklerim,
Anlatılmaz gelmez dile.
Ne olmuş gönül vermişsem,
Verirdim canımı bile
O’nu her gördüğümde gönül toprağım... yeşermiş… türlü meyveler verir olmuştur.
O’nun gönlünden, gözlerinden saçılan ışık hayatımın nuru olmuştur
Konuşmayan yüreğim susmaz olmuştur.
Her tavrı, her sözü yeni ufuklar açmıştır gönlüme…
Bu sözler, sıradan iltifatlar veya bir dostun bir dosta övgü dolu sözleri değildir.
Bu sözler bir minnetin dillendirilişi, bir şükrün edasıdır.
O’nu bana gönderen Allah’a şükretmişimdir hayatıma girdiği günden beri.
Ve ömrüm oldukça da hayatımda olması için Allah’a dua ettiğim kişidir O.
O benim canımın bir parçası ve doğruyu söylemek gerekirse ondan da ötedir.
O’nu benim gözümle görmeyenlerin bunu da anlamasını beklemiyorum.
Diğer tüm yazdıklarımda olduğu gibi… bu satırlar ve aşağıdaki şiirimin de ilham kaynağı odur
Diyor ki yazısında;
“…Adına 'Mutlu' dedikleri ama mutlu olmayı beceremeyen,daha doğrusu mutluluğu farkedemeyen biriyim doğduğumdan bu yana.”
Bu sözünden aldığım ilhamla şiirimin adı mutluluk değil de MUTLU’ LUK oldu..
Mutluluk bir zamanlar,
Bir oyundu, bir masaldı.
Nasıl geçti o yıllar,
Tadı damağımda kaldı.
Aşktı mutluluk gençlikte,
Bitmez sanılan sevdalardı.
Saf değildi lakin,
Hüzün de vardı.
Bir bakış oldu mutluluk
Bir anlık bir görüş oldu
Yar oldu uzakta,
Erişilmez düş oldu.
İlk dokunuştu mutluluk,
Belki de ilk öpüştü.
Unutuldu sonraları,
Gözden düştü.
Sevinç oldu mutluluk
Gözlerinde yaş oldu.
Mal oldu kimine,
Değerli bir taş oldu.
Bazen bir çocuktu,
Bazen de bir eş oldu
İş oldu sonraları.
Ekmek oldu, aş oldu
Neler olmadı ki mutluluk
Arkadaş oldu, dost oldu
Ne olursa olsun.
Gönüller onunla mest oldu.
Neydi ki mutluluk,
İnsanlar ona, böylesine açtı.
Önümdeki gölgem gibi,
Ben geldikçe kaçtı.
|
|
|
|
16 Ağustos 2007 Perşembe 15:45:29
Güzel bir anı şiiri okudum elinize kaleminize sağlık efendim...güzel olmuş
|
|
|
|
12 Ağustos 2007 Pazar 01:32:49
Şaire katılmamak elde mi?Tebrikler dost...
|
|
|
|
11 Ağustos 2007 Cumartesi 14:01:14
"Neydi ki mutluluk,
İnsanlar ona, böylesine açtı.
Önümdeki gölgem gibi,
Ben geldikçe kaçtı. "
gerçekten gölge gibi, yakalasanda dokunlmaz ki..
sevgiler...
|
|
|
|
11 Ağustos 2007 Cumartesi 13:30:29
MUTLULUK HAYAT OLDU...GÜZEL BİR ŞİİR...KUTLUYORUM...DEVAMINI BEKLİYORUM...CUMARTESİ...
|
|
Şiire yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.
Üye değilseniz üye olmak için tıklayın. |
|
