DÂR/KALEM/SÖZ

ben ki, dâr’dan aparılmış bir kalem
hisseme bu dem düşen söz
değil hüzzam
yetti dokuduğum yüreklerdeki
sızı

ehil eller tutsun,
ve bir papirüs üstüne aksın hikâyen şair
bir lahtin içine bırakılan son nâme
okuntusu olsun sevinin
zülfüne dokunsun yârin

bilirsin zakkum dediğin
mezarlık çiçeği
uluorta açıverir
ayak ucunda
ve pembe açar
kimi de beyaz

zakkum

orda açtı diye hükmü yok mu çiçeğin
ya bir Akdeniz şehrinde
ta yüreğim de açsaydı zakkum
aynı mı olurdu hükmün
mezarlık çiçeği

işte şair mesele bu
ben hamlet’in söylediği
‘’olmak ya da olmamak’’
değilim


bana yükleme bunca anlam
heybem küçük kahra yer yok
alırsa sevi
biraz da leylak moru
oldum olası severim

şehrime inerken siyah perde
ara sokakların duldası
ya bir ihânete ayak sürür
ya bir duygu hacamat edilir
bilirim
anason, salyaya bulaşır
istasyona yaklaşan katar bundan habersiz
oysa, oysa
yanından geçer
ara sokakların

katar yorgun
çekilmiş gözünden feri
katarı katar yapan
lokomotif
çekmezse katar bir hiç
bir hiç

ve ve
şair
kalemi almazsa
ehil bir el
söz bir hiç
bir hiç
düşürür yüreklere elemi
ehil eller taşır kalemi
döker kaideli sözü
şiir dokur ilmek ilmek
şiir büyü
çizgidir ötesi
şirk
sen koru ya rab
sen koru

kantarın topuzu değil de sözün ucu kaçtı
şair toparla ve at düğümü
her şair hikâyesi kadar şair
her şiir teması kadar şiir
ve sen hikâyesine hüzün bulaşan şair
hiç olmazsa son şiirin yazsın sevi
yalnız sevi
sevi üstüne sevi

minettar kal dâr’dan alınan kaleme
yalnız kaleme şair
şiir büyü


yahya incik/tarsus/2008
26.11.2008 saat:02:21