-Başlıksız-

Düşünmeye başladım daha ilk adımda
Yabancı birisi duruyordu karşımda.
Öğretmen kimdi? Bilmiyordum ki daha..
Kimdi, neydi, ne işe yaradı acaba.?
Günler haftalar birbirini kovalarken
Ufkumda bir güneş parladı; erkenden.
Öğretmenin kim olduğunu bilmezken
Bulutlar dağılınca anladım birden;
O ki; benim anam babam
O ki; Beni karanlıktan kurtaran.
O ki; Benim gözümde bir abide
Sonsuza kadar parlayacak olan…

Ne ölçülebilir değeri, ne de tartılabilir.
Haylazlıklarımız da onu bizden bıktırır.
O öyle yüce bir insan ki yinede;
Buna da aldırmayıp bize geleceğin temelini attırır.
Kim dayanabilir ki bu acımasız eziyete,
Sorsalar bu soruyu bilinmez bir bilmece.
O bir hece bizim dilimizde.
Çalışmanın sınırı yoktur, onun için gündüz gece.
Bir bilseler , anlayabilseler değerini de..
Gösterseler yüceliğin kutsiyetiyle.
Ben dahi bilmiyordum bunu ilk günlerde.
Ama şimdi kim olduğunu öğrendim işte..

Gün gelip cahillerin hepsi önünde diz çökecek
Bir harf öğret kırkyıl kölen olalım diyerek.
İşte o zaman öğretmenimin yüzü gülecek.
Sizin için, bu mutluluk bir ömür sürecek;
Öğretmenim.

Habibe Ağaçdelen _ 1986