|
|
23 Kasım 2008 Pazar 08:52:35
Sen tutup omuzlarımdan sars hadi En yalancı benim Kendime bütün tuzaklarım Bütün arsızlığıyla gel otur İ n k â r Hadi göz bebeklerime Mutluluk gözümü korkutuyor
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
hayatta hep bozguna uğramış, acılarla kavrulan bir yüreğin çığlıklarıydı bu düzel şiir...
ne kadar sarsarsa sarssın, kendimize gelemeyiz ki... çünkü şiir aldı götürdü bizi uzakalra...
insan ne yaparsa kendine yaparmış...ve mutluluk korkutmamalı gözleri...
kutlarım çok çok güzel şiirdi...selam ve sevgiyle...
|