|
|
22 Kasım 2008 Cumartesi 16:45:55
acı
Acılarla boğuştuğumuz her anda,
Biraz daha güçlenirmişiz.
Yaşamışlıklarımız değilmidir ki
Bizi biz yapan...
En dayanılmaz acılara bile alışmadıkmı?
Kimimiz için ANA,
Kimimiz için BABA,
Bazılarımız için de dayanılmaz acılar,
Bir Eş,
Bir Sevğili,
Bir Yar..
Asıl yürekleri parçalayan EVLAT değilmi?
İlk andaki acıyı yaşamak,
Onunla baş etmeye çalışmak,
Zamanla her şeye alıştığım gibi
Katlanır olduk her acıya..
Sabırla yoğrulduk,dayanır olduk acılara.
****Doğru! Ham iken dünyanın en tatlı, yetiştikçe acılaşan meyvesi... Çocuklar... Çocuklarımız... Ne güzel anlatmışsınız. Yüreğinize sağlık. Saygı ve sevgilerimle...
|
