KAF’IN MASALI
Bir masaldı
Yaşanan:
Güler yüzlü bulutlarda gördüğüm,
Eski bir Kaf masalı!
Bulutlar mı gülerdi,
Ben miydim, bulutları
Fırtınalar ortasında
Güldüren?
Ruhumdu;
Kaf dağı’na
Dolu dizgin taylarla
Bin umutla biteviye koşturan.
Ya da
Akılalmaz kanatlarında
Anka’nın
Sunulan kımızdı;
Esrik başımı daha da
Estiren.
Aradığım hayaldi;
Bir camdan kule,
Tıkırtısında karıncanın
Bir anda çöküveren.
Şimdi:
Hüzünler kaldı geriye
Gülüşlerden.
Anka, uçtu!
Bilemedi:
Kaf’tan ötede yaşam olmadığını!
Uçtuğu ufuklarda,
Kaf’dan daha güzel bir masal,
Bir sevda masalı olmadığını,
Göremedi.
Göremedi;
Ruhunu hırpalayan fırtınanın,
Yaşamın özü olduğunu!
Var oluş,
Gerçek,
Hayatın kendisi
Ta kendisi.
Acı ama, gerçek.
Ve belki,
Kaf’dan ötelerde,
Onu bekleyen sonsuzluğun;
Hiçlik, yalan
Ya da bir son
Olduğunu, göremedi.
Anka uçtu
Başka diyarlara.
Kaf sustu.
Bir şarkı kaldı geriye
Hüzünlü ve mağrur,
Derin ve acı.
İçin için söylenen.
Bir masal;
Kaf’dan ve Anka’dan.
Yanık sesinde kopuzun
Yürekleri titreten...
13. 11. 2008
G. K.
|
|
