|
|
|
ADAM
Soluk, kirli, gri ceketi ile bir adam,
Ay ışığında içtiği şarap ile soyunuyordu hüzünlerinden,
Kalbinde tekinsiz ölümler
Gizleyerek.
İnsanın insana olan cehenneminde,
Hangi sokakta bir sessizlik bulsa
Alıp kusardı kimsesizliğe.
İçindeki kilitli ruhun tenhalığıyla,
Gözyaşlarının susuzluğunu dindirmeye
Gelirdi sonbahar yağmurlarına.
Herkesin kendi aynasına tutulduğu dünyada,
Zaman parçalanırken nesnelerin ıssızlığında,
Bulutları gözleri ile taşımaktan yorulmuş adamın
Çocukluğundan kalma bir gökyüzü doğardı
Nasırlı avuçlarında…
|
|
|
|
11 Ekim 2008 Cumartesi 22:50:28
Keyifle okuduM. TebirkleriM aksIN yoluNA, kalemiNE..
|
|
|
|
11 Ekim 2008 Cumartesi 21:19:21
rkesin kendi aynasına tutulduğu dünyada,
Zaman parçalanırken nesnelerin ıssızlığında,
Bulutları gözleri ile taşımaktan yorulmuş adamın
Çocukluğundan kalma bir gökyüzü doğardı
Nasırlı avuçlarında…
Evet o nasırlı eller.....
|
|
|
|
11 Ekim 2008 Cumartesi 21:14:29
Ayışığında içtiği şarap ile soyunuyordu hüzünlerinden...ve son bölüm çok etkili
Eline sağlık...Haydar ŞAHİNBAY
|
|
Şiire yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.
Üye değilseniz üye olmak için tıklayın. |
|
