|
|
|
Mürekkep koyusu(dur) aşk
Işığı kapama kadınım!
korktuğumdan değil bu sözüm
sadece seni görememek korkusu
kılıçlarını yere sapladım gecenin
ve savunmasızım şimdi karşında
bir çocuğum, küçük belki, ama mutlu
sen yine de beni dinle
kalemine kalbini ver!
mürekkepten daha koyudur aşk
İşit!
(şimdi hiçbir şeyin tam sırası)
henüz büyümedi acılarımız
sulamalıyız içimizi birbirimizin
kimsenin kulağına fısıldamadan bizi
çıkarmalıyız tüm çizgileri hayatımızdan
sen yine de bana inan
boyalarımız aksın yalnızlığımıza
zaten bizim değildi fırçalar
Sokul!
(bulduğun şey duyduğun şey değil)
kimsecikler yok, herkes gibiyiz
atıp adımlarımızı yürüyelim
çok sıradan olan bir şey gibi
soyup ruhumuzu utanalım
sen yine de bende kal
saat çok geç olmadı daha
ağlamayalım artık kendimize
|
|
|
Bu şiire henüz yazılmış yorum yazılmamış.
|
Şiire yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.
Üye değilseniz üye olmak için tıklayın. |
|
