|
|
|
Tanrının günlüğünden
Tanrıyı gösteriyordu bütün parmaklar
bulutların olduğu gökyüzüne bakınca
görünmeyen bir şeyler vardı kanımca
insanın kendi ruhuna dokunmayan parmaklar
Tanrıyı arıyordu bir yerlerde
çığlıklar kayıptı yalnızlık gibi
yalnızlık Tanrının kendisiydi oysa
beyazı kırmızıdan ayıran siyah çizgiydi
uzun direnişler sonunda çöküyordu dizler
kadınlar ve çocuklar ağlıyordu
erkekler odun kesiyordu
yağmur duaları kabul oldu birden
herkes sustu ve Tanrı ağlamaya başladı bu kez
gökyüzünün yanağı aşağıya doğru süzüldü
yeryüzü yüzünü döndü Tanrısına
çocuklar emeklemeye başladı
kadınlar göğüslerine bastı ellerini
yağmur dindi sonra
erkekler ateş yaktı birden
çember oluşturuldu genişçe
herkes oturdu ve şarkısı başladı gecenin
enkazın ardından yeşerdi yüzler
ateşböcekleri eşlik etti şarkısına gecenin
kadınlar çıplak ayaktı
çocukların parmakları ağızlarında
erkekler ateşi harlıyordu
Tanrı gülümsedi sonra
uyku vakti gelmişti
herkes çadırına yürüdü
zaman çaldı çanlarını
bu şükran tebessümüydü
herkes uykuya daldı
melekler yollandı
yalnızlığı seçen Tanrı
rüyaları seyre daldı
|
|
|
|
21 Eylül 2008 Pazar 12:54:34
Ve insan hala tanrı ile bağlarını sıklaştırdıkça yaşamaya umut bağladı.
Yaşıyor.
Güzel bir şiir. anlamlı buldum.
Tebrikler. Selam saygılar.
|
|
|
|
21 Eylül 2008 Pazar 10:31:14
çığlıklar kayıptı yalnızlık gibi
yalnızlık Tanrının kendisiydi oysa...
yalnızlıkta ve yalınlıktadır O...içimizdedir...güzel bir anlatımdı O ' na dair...kutlarım...
|
|
Şiire yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.
Üye değilseniz üye olmak için tıklayın. |
|
