NERGİS ÇİÇEKLERİ

zifiri karnlıkta, donar bakışlar
gecenin sessiz ayazında
büyür göz bebekleri
boşluğun tam ortasında,

karanlıklar;
tertemiz bedenime
uzatır kirli ellerini
benden intikam alırcasına,

dinlenmeye çekilirken işkenceci
sabırsızlıkla bekler yine beni
gündüze devrederken de yerini

yanık güneşin bağrında, güpegündüz
toprak
çatlamış dudaklarını yalar
ve toprak
niye çaldın der gibi beni
çıkarır vahşi pençesini,

işte o vakit
çekilmeye başlar kanım
inceden inceye,
işte o vakit
bağı çözülür dizlerimin,
vücudum takatsiz.

bir kış gününde
kendini soğuğa teslim edercesine
ağırlaşır göz kapakları
yere savrulur beden
her bir zerrem, bin parça
tekrar buluşur beden toprakla

yine bana döndün dercesine
toprak,
sevinç çığlıklarıyla karşılar bedenimi
tohum bilir, her bir zerremi
yeşertir birdenbire
o kapkara bağrında
en güzel, en kokulu
nergis çiçeklerini

hiç aldırış etmeden sen
geçerken o yollardan kıvrak ve şen.
bilmezsin ki yolların mazisini
bilmezsin ki benim âkıbetimi

nergis çiçekleri,
bir tek sana bakar,
o yeşil, güzel gözlerle
baygın baygın...
tıpkı benim sana baktığım
seninse hiç görmediğin gibi...