|
|
|
FENAFİLLAH
sonbahar bakar uzaktan
eski bir evin,dar odasından
kasvetli bir pencere kenarından
belki böyleydi eskiden aşklar
tek bir sevda ile başlıyordu
gölgelerinde hicran,güneş doğuyordu
alev ile yanan derisinden tanıyordu
bu kerbelayı andıran yokluğu
bir şehri,bucaksız bir mekanda
seyrettiğin bu kadın kim?
ve şimdi nerededir nemli mendilim
onca yalnızlığa ağlıyordu oda
bir günahın varlığını biliyordu
gökyüzündeki renklerden ahengi
o gün geç uyandı biraz ve güneş yoktu
tuttuğu bir dilekten kaybetti kendini
bilmem bu yol nereye çıkar
yalnızlığın garip lehçesinde
bir damar dolusu kan akar
gözlerimden yaş yerine
kimi görse sen sanıyor,lakin
hep sen varmışsın gibi dünya
sanki ona seviyorum demişin
yüzünde tebessümle öpüşen hülya
uykularında seni bahşediyor yine
karanlık bir şehirde,kimsesiz sanki
yerden kaldırıp bakınca gözlerine
gördüğü aynada fark ediyor kendini
yok başka bir açıklaması daha
(Tok bir yaştan)
sen damlıyorsun diye ağlamıyor
buluyor seni işte,hiç olmasanda
hayal ettiği,odasının köşesinde
hayaletiyle dertleşiyor şuanda
bir sıkıntı varmış içinde
tüm kelimeler sana çıkıyor aslında
gecesi aç bir karanlıkta büyüyor
çakmağın aleviyle yürüyor
ellerinde bitiyor sigarası
küllerine geçirilmiş isyan prangası
bende kızgınım kendime Rabb’im
hata yapmasamda,yapabilirim
belki yanaraktan usulca öleceğim
fezanın ruhumu büründüğü anda
bırak tutma kolumdan,düşeceğim
düştüğüm kainat,yaratan O yine
ben ölümü dahi seveceğim
aldığım nefesimle
ya sabır Allah’ım
senin aşkından gözüm karanlık
tutmasın sakın ola ki ahım
onca derya içinde yüzen balık
ben ne bulsam,O na tamamlanıyor
eski bir takvim yaprağı
hangi sayfa içinde yazılı
bu yaprak beni sonbahar sanıyor
annem köşesinde geceden uyanıyor
yine güneş yok,saat erken
beni öpüp kokluyor ve bak diyor
ben O na ölüyorum bak derken
yeter bitsin bu halin hüsranı
ben hep ona aşıktım
ona açık bıraktım kapıları
yıllar geçti hala aşığım
yiten son umudun adı
söylenen,gün doğmadan doğan
bak bir bana,elimde ne kaldı
var olan toprağım,aynadan yansıyan
yıldızlar gökyüzünde Mebusan
sen bak bir yukarı
cevap ver duyuyorsan
anlat ne anladığını
bir O var ki,herkezde var aslında
zati muhterem kendine kanar
ulvi bir nefestir oysa
güneşi de kendi batırdı sanar
ne vahim bir yalan,Doğa
son solukta kaç hayat yazdı
elinde yazacak güç bulmasa
eğil der kulağına fısıldardı
ve her geçen kadını,sen sandı
gece oldu,güneş soldu ve yandı
bir lahza gül içinde uyandı
son bir bahar daha O’nunla başladı
bir varlık ki yokluğun ertesi
bir anlık ki tokluğun rengi
O nun çığlığı sessizliğin sesi
O varken,sen kimsin ki?
|
|
|
Acaba Nedir?:
aç
,
bahar
,
bak
,
balık
,
ben
,
bir
,
cevap
,
daha
,
dahi
,
damar
,
dünya
,
eskiden
,
fark
,
garip
,
gece
,
geç
,
gibi
,
güç
,
gül
,
gün
,
güneş
,
hayal
,
hayat
,
hep
,
ile
,
kadın
,
kan
,
kelimeler
,
lahza
,
muhterem
,
nereye
,
o
,
oda
,
oysa
,
sabır
,
sana
,
sevda
,
son
,
sonbahar
,
şimdi
,
takvim
,
tüm
,
ve
,
yaprak
,
yeter
|
|
|
17 Eylül 2008 Çarşamba 21:10:50
başlık çekti hemen
derununda örgülemiş şiir de güzeldi
|
|
|
|
17 Eylül 2008 Çarşamba 20:28:12
Güzel ve anlam yüklü dizelerin sırrına erdik..teşekkürler..tebrikler..
|
|
|
|
17 Eylül 2008 Çarşamba 20:05:40
bu dünyaya fenafillah ve bekabillah olmak için gönderildik.
saygılar şair.
ölmeden ölmek budur işte.
|
|
|
|
17 Eylül 2008 Çarşamba 19:54:39
Nefs geçer arzulardan damla damla
Vahdet-i Vucud derler aslına...
Fena fi-llah.
Saygılarımla
|
|
Şiire yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.
Üye değilseniz üye olmak için tıklayın. |
|
