|
|
|
YETMEDİ
Hayatımdaki tüm “gerek”ler
Birer birer sahneden silinseler
Zaman geçer, birikir yüzde çizgiler
Aynalarda geleceği bekleyen gözler
Anılardan tozlanmış bir gençliği izler
Pişmanlık mıydı yaşanan bilmiyorum…
Belki…
Ama adı pişmanlık olası bir duyguydu içimdeki
Rüzgar esti, ay ekşitti yüzünü
Hava serinledi,
sapsarı bir güzdü belki içimdeki,
Deniz…
Çarptı yüzüme en sert tokadını,
dalgalarda kudurdum
Yükseldi kayalıklar, yükseldi ruhum
Yıldızlardan astım kendimi,
Yağmurlarda boğdum,
Deniz kabuklarından kestim bileklerimi
Şimşeklerden vurdum,
Güneşten tutuşturdum ruhumu
Geceden öldüm…
Yetmedi sindirmeye,
Acımı dindirmeye
Yetmedi…
gayb.
|
|
|
|
08 Eylül 2008 Pazartesi 15:58:01
ölümcül muhasebelere tutuşunca ruh ,bütün bir kainatla yüzleşmek zorunda kalır,pişmanlıkların sahibi,ama her çile ve muhasebe unutmaki,şairi şair yapar insanı da kamil..tıpkı kömür madeninin pişe pişe ,kimyasal ızdıraplarının sonunda kalabildiğinde elmasa dönüşmesi gibi...
|
|
|
|
06 Eylül 2008 Cumartesi 08:39:10
yetmez ezsensen yüreği ayaklar altında yetmeyecek
dik durmak gerek eyvallah etme desem uymaz naif bir yürektir seninkisi
ama şiir olacak acı öğretir netekim
|
|
|
|
06 Eylül 2008 Cumartesi 00:13:10
hiç bir şey..
keşkeler kadar acıtmaz günü...
keşkeler..keşkedir hep..
|
|
Şiire yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.
Üye değilseniz üye olmak için tıklayın. |
|
