|
|
06 Eylül 2008 Cumartesi 16:32:47
Bir an dizleriniz okur iken oğlum ile olan bir konuşmam takıldı aklıma ve yine başladım gözyaşlarımı dökmeye.
Oğluma her defasında " git oğlum, git, gitmek ve kendi hayatını kurmak zorundasın. Benim sana verebileceğim en güzel miras bir üniversiteyi bitirip kendi geleceğini hazırlamamdır."
Oğlum lise 3. sınıfa giderken bu konuşmalar geçmiş idi aramızda. O okulu kazanıp gitti. Ve gider iken yaşlarım sel olup akıyordu. Bana döndü " sen dedin git diye, neden ağlıyorsun anne" dedi. Ben sustum o gitti. Aradan üç ay geçti kendisi ile telefonda konuşuyoruz. Bana
Anne sana bir şey itiraf edeceğim. Hani bana hep " git" derdin ya, bende her zaman" annem beni hiç mi sevmiyor da git diyor" diye içim içimi yer ama bunu sana söylemezdim. Ama şimdi biliyorum ki annem beni benden çok daha fazla seviyor imiş. Bunu şimdi anladım anneciğim senden düşündüklerim için özür diliyorum" diyordu.
Bu konuşma ben yine gözyaşlarına boğmuştu. Evet, ben anne idim ve oğlumu ondan çok daha fazla düşünüyor geleceği için okumasının gerekeli olduğunu biliyordum. Ben yüreğime taş basar hasretine dayanır idim. Önemli olan benim hasret çekmem değil. Onun hayatını kazanması idi.
Anneler o kadar özel varlıklardır ki, onlar gibi hiç kimse karşılıksız sevemez ve evlatlarının gözünden akan yaşlara kendilerini kurban ederler.
Çok özel bir şiiri idi ve beni çok duygulandırdı. Kaleminizi kutluyorum annenizin ellerinden saygı ile öpüyorum.
onurumsun tarafından 9/6/2008 4:37:12 PM zamanında düzenlenmiştir.
|
