|
|
|
Üşüsün Çocukluğum
Kanayan düşlerimin,
En solgun yeridir zaman
Sıyrılıp aktığım her kent
Avuç avuç özlem koyar içime
Şimdi kentlere küskün
Unutulmuş kasabalar arayan
Topal bir gezgin gibiyim...
Dolmuyor bir türlü mutluluğun bakracı
Ömrümün yamasıdır
Kederini özümseyip teslim olduğum acı.
Boğulduğum her deniz
Düştüğüm her uçurum
Tutuştuğum her ateş
Bana eskimeyen bir yarayı
Işıklı bulvarlarıyla solgun
Ankara’yı hatırlatıyor.
Şimdi bir vapur sesi kadar
Uzağındayım.
Aşktan aşka geçerken
Her adımda düşerim de,
Tökezlemem bile
Yeni acılara yürürken.
Soğutun geçmişimi
Çocukluğum üşüsün,
Annemin sıcağını özledim yine.
Sevdam ıslaktır benim
Kül üstüne düşürmeyin...
Barış Çelimli
|
|
|
|
30 Ağustos 2008 Cumartesi 22:03:50
Bu şairin kendine özgü bir dili var. Her şairin olmalı aslında. Sayfasına her girişimde ayrı bir tad aldığımı söylemeliyim.
|
|
|
|
29 Ağustos 2008 Cuma 23:36:24
Aşktan aşka geçerken
Her adımda düşerim de,
Tökezlemem bile
Yeni acılara yürürken.
tebrikler can dost..güzel yazmışsın kalemine yüreğine sağlık
|
|
|
|
29 Ağustos 2008 Cuma 23:30:45
Çocukluğum üşüsün
Anne sıcağına hasret üşümelerde
üşüdüm işte.
Saygı ile...
|
|
Şiire yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.
Üye değilseniz üye olmak için tıklayın. |
|
