SEN YOKTUN

SEN YOKTUN

Sen yoktun ben yoktum
Kahroldum acı oldum
Yoklugunda yok oldum
Sen yoktun ben yoktum
Ölüm yoktu ölememek yordu,
Gözlerinde yok olamadım
Yok olmak zordu
Sen uyuyordun
Ölmeyi bekliyordum
Ölemiyordum
Ölüm yoktu
Sen yoktun
Ben yoktum
Şehir yoktu
Ölemiyordum
Ölüm uyuyordu
Yokluğun bile özlenirken
Seni sevmemden şüphen neden
Hani geldesen
Bi rdaha gitme desen
O an
Saçlarında bir ömür sürerim
Yoruldukça yazdığım şiirlerde
Seni sevmeyi seviyorum
Sebni gecelerime yazarken
Bıkmadan sende seni
Tekrar seviyorum,
Bir yolculuktur seninle zaman
Korkunun şiirsel tapınağına
Yorulmadan bıkmadan
Sonunu istemediğim
En güzel korkumsun
Kaybolup gidemezsin benden
Benim benden gitmem lazım
Yok olman için
Kaçak şehirlerde yaşadığım son sevgisin
Çocuk gülümsememe döndüğüm
Yok olmak bumuydu
Yok olmak ,
Sesini duymamak
Gözlerine bakamamakmıydı
Seni sevdiğimi duyamaman
Ne çok bölüyor beni kendime
Sen acılarıma acı katan
En sevdiğim zulumsün
Beni derinlere salan gözlerinde
En çok öldüğümsün...



mehmett

yüreğine saglık kalemin daim olsun...

çok güzel dizelerdi...

Aynı isimde bana ait bir şiir de var ve dikkatimi çekti ama duygu farklı tarz farklı olması gerektiği gibi.

Saygılar