Gece Bu

gece, akar
durulur
doyurur
gece, duyurur sesini
içindeki neşesini

savrulan savrulur, gece değil
şefkat yumağı, ’ana kucağı’
gece, şifa kapısı, derman durağı
kaybolan kaybolur, gece değil

gece, kesmez damarı
akıtmaz kanı, cellat değil

karanlık, ışıksızlık
görmeyen gözde ’şanssızlık’!
fazla sözde haksızlık
geceye gece lazım, zillet değil
sevmek, anlamak; illet değil

kafiyeler üşüşür gece deyince
hele ki uykusuz geceleyince
aşkı, ayrılığı heceleyince...

gece bu!
aktı
duruldu
ve doyurdu işte
yaşandığı gibi geçmişte...


akdenizce.-