|
|
|
SİNELER ÖZÜNÜ BİLSİN
Karanlık perdeler açılır elbet,
Batılın yerini hak alır elbet,
Ayrı kalplar bir gün kavuşur elbet,
Yeter ki sineler özünü bilsin.
Yegâne mutluluk ilahi aşkta
Gayrısı gönüller kararmış hasta,
Şefkatli olursan kalırsın tahta
Yeter ki sineler özünü bilsin.
Kim gider kim kalır hesap sorulur,
“ne yaptın kul” diye soru sorulur,
Mevla’m affeyler canın kurtulur,
Yeter ki sineler özünü bilsin.
Hayâdan geçiyor ilmin treni
Önce sileceksin nefreti kini
Ne ırkı ne rengi ne de dini
Yeter ki sineler özünü bilsin.
Çürüsün yok olsun bütün kibirler,
Sevgiye boyansın paslanmış kalpler
Bir an da yok olur imkânsız dertler,
Yeter ki sineler özünü bilsin.
Özümüz topraktır geldik dünyaya,
Boşuna hevesle daldık deryaya,
İnşallah affeyler döndük Mevla ya
Yeter ki sineler özünü bilsin.
|
|
|
Bu şiire henüz yazılmış yorum yazılmamış.
|
Şiire yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.
Üye değilseniz üye olmak için tıklayın. |
|
