|
|
26 Temmuz 2008 Cumartesi 14:58:28
Gerçekten gülmeyi Unutunca..
Bir maske taktım .. Tam on dört yaşında..
Hep gülen bir yüz Yalandan da olsa..
Hıçkırıklarımdı aslında, Bİr tek dostlarım anlardı..
Maskem bende bakii kaldı Epeyce yakıştı aslında..
Gözyaşlarımı kaybettim Tam ondört yaşında..
Gizli gizli ağlarım..ara sıra Bırakın ağlıyayım doyasya..
Bazıları gelirmiş şu dünya ya Ya gülmeye ya ağlamaya..
Bende meraklı değilim ağlamaya..ama Çok sıklıldım bu maskeden ANLASANIZA....
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, hep maskelerle dolaşıyoruz aslında... dediğiniz gibi... şuna inanıyorum çevremizdeki insanlar mutlu olacaksa maske de takılabilir, diye düşünüyorum... her şey insan için.... çünkü insan yaradılandır....yunus emrenin deyişiyle :"yaradılanı severiz, yaradandan ötürü"
güzel şiirdi dost...yürekten kutlarım...selam ve sevgiyle...
|