Her yön göç izi…

sahipsiz zamanlar şiirime yaptığınız yorum için teşekkürler.
ilkdefa okudum sizi
geç kaldığıma hayıflandırdınız

"gecenin yatağında geri verildi tenlerin beyazlığı
şafak sökerken ayak izlerinde
düşlerin tam ortasına vurdu şimşekler
uyandı sevda ağacı yanarak
dallarında sıçradı ışık seli umutla
ve üstü örtülü bir rüyayı açtılar yavaşça
ayakları yalın, tenleri üryan
saçlarında sim kırıntıları
yola düştü umut yolcuları
bir tanrıçanın gezinirken parmakları lirde
döküldü o muhteşem eser
her notası ilahi bir ses
her söz imge seli
güneşin doğduğu yöne süzüldü arya
sahabesi Tanrı’dan izin alarak."
şiire
imgeye ve duyguya doyduğumuz an...
çok anlamlı bir şiirdi
sevgi ve saygı ile...

Hiçbir düş taşlardan çalınmadı

Tebrikler...Ustaca yazılmış, okumak keyif verdi...Düşündürücü,sorgulayan ve içsel duyguların analiziydi okuduklarım...Yazan kâlem kendini çok güzel ifade etmiş. Daha nasıl anlatılabinirdiki..
Oldukçada etkileyiciydi...
Saygımla şiir dostu...

Neslihan Hanım öncelikle şiirinizi tebrik ederim, akabinde de Ömer Nazmi Bey'i...

Şiiriniz kadar kusursuz yorumda bulunduğu için...onun yorumundan sonra bize de şiiri okuyup sayfanızdan ayrılmak düştü...

Sevgi ve selâmlarımla...

tbr ederim
yüreğine sağlık

Hangi zaman dilimin alırsak alalım, o zaman dilimindeki insanlıkta oluşmuş olan duygu, düşünce ve inançlar; bilgi ve birikim bir önceki yüzyılların tasarımıdır. Buna rağmen zaman içerisinde gelişen ve bilgi yönünde büyüyen insanlık, yanlış kalıntılardan arınmak için dürtüsel bir çaba göstermiştir. Bu dürtüsel sorgulama ve yeni deneyimler edinme isteğiyle hareket eden insanlık, daha iyiye ve daha güzele doğru yola çıkmıştır. İşte bununla birlikte insanın bitmeyen göçü başlamıştır.

hiçbir düş taşlardan çalınmadı

yontulmadı rüyalar riyayla

göğsünde kutsalı taşıyanlar

Şiirin başlangıcındaki bu altı çizilmesi gereken üç dize, okurun şiire nasıl bakması gerektiğini söylemekle kalmıyor, işlenecek tema hakkında okuru düşünmeye de sevk ediyor.
Hiçbir düş durduk yere oluşmadı, her düşü insan kendi kurdu ve gerçekleştirmeye çalıştı.
Burada birinci ve ikinci dize birlikte düşünülebileceği gibi, ikinci dize bağımsız bir anlatım olarak da algılanabilir; ama üçüncü dizenin yapısına baktığımız zaman, aklınız hemen bir sonraki dizeyi arıyor;

göğsünde kutsalı taşıyanlar
hiç taş atmadı gönlünde pak su akanlara

İçinde insani duyguları taşıyanlar; insan olanlar bir başkalarının saf ve iyi niyetini kirletmedi. Burada da anlaşılacağı gibi, şair insanları iyi ve kötü, güzellik ve çirkinlik diye ikiye ayırmış. Ve doğrunun ne olduğunu işaret etmiş.

yüzümüzü sürdüğümüz duvardan ne çok dua döküldü

ekmek ve şarapla kutsanan aşktan

Bu iki dizeyle dinselliği vurgulayarak, insanın inançla olan bağını açıklıyor. Sonra ki dizelerde de devam ediyor dinsellik;

aforozlandı bestelenmiş şiirler

Sonraki dizelerde başlara dönüyor yine, insanlığın bir güce tapınma ihtiyacını mitolojik tasarımla giderdiğini anlatıyor.

doldurdu açlıklarını sorgusuz elleriyle tanrılar

Mitolojik tasarımdan tekrar ve sağlam dizelerle gerçek inanca sığındırıyor insanlığı.

gecenin şafağında geri verildi tenlerin beyazlığı / yanlıştan doğruya, kötülükten iyliğe, çirkinlikten güzelliğe geçiş; ama bunu kendileri başaramadı, bir güç tarafından verildi.

tanrıçanın güzelliği, gücü, her şeyi gerçek sahibine döndü.

sadakat hiç hırsızlamadı el bağından bir salkım düş

Sadakatın ne büyük bir erdem olduğunu ve asla bir başkalarının düşlerini bozmadığını, övgü gizli bir anlatımla belirtmiş yukardaki dize. Sonraki dize de bunu pekiştirmiş, “topraklı canımızı kendimiz suladık umutlarımızla,”

her yön göç izi insanda

insanda olan göç izi; insanın kendisini tanıması, kendi içinde yolculuk, kendi içinde keşifler yapması. Her arayış, yeni bir buluşun müjdecisi.

Peki,

son dizeler ne diyor?
Hangi şiir olursa olsun son dizeleri açık bırakılmamışsa, yani okurun hayal gücüne terk edilmemişse, o dizeler şiirin özünü taşır.

her son ilk durak
her durak son nefese eş.

Bana kalırsa önce şunu söylemek gerekir. Eğer bir şair anlatmak istediği düşüncesini, duygusunu şiirinde tam vurgulayamıyorsa o şiir başarısızdır; vurguluyorsa başarılıdır! Bir ressam düşünelim, resim yapmak için gerekli elamanlarını yanına alıp, ıssız bir yerdeki ağacın resmini çizmeye gitsin. Ve öyle bir resim çizsin ki o ağaca hiç benzemesin; uzun dalları kısa, ince gövdesi kalın olarak resmedilen bu tabloyu insanlara sunduğu zaman, kim ne diyebilir! Tabloyu görenler ve resimden anlayanlar; renk uyumu, çalışma tekniği hakkında düşüncelerin söyler ve o tabloyu öyle değerlendirir; ama kimse aslını bilmediği için, bu olmamış, yargısına varamaz. İşte şiir de böyledir, okur sunulanı alır ve sunulanın üzerinden yorum yapar; kimse şairin asıl duygularını bilemez. Sadece kelimelerin yüküne ve kullanılışına bakar. İşte bu yüzden, şair duygularını her zaman son dizelerinde vurgulamaya çalışır. Elbette giriş ve gelişme dizelerinin de son dizelerle uyuşması gerekmektedir.

Bu şiirde insanlığın ve bireyin iç ve dış yolculuğu anlatılmış; iylik ve doğruluk yüceltilmiş. Ve insanın doğasında olan sürekli göçü anlatmış.

Peki sonuç! Son dizeler buna uymuş mu; ya da son dizelerdeki vurgu bu düşünceyi desteklemiş mi?
Bence, evet!

her son ilk durak
her durak son nefese eş. Bu göç asla bitmeyecektir.

Sevgili Neslihan Yazıcılar,
sorgulayan ve düşünceyi tetikleyen şiirler yazmayı çok iyi beceriyorsun; derinliği olan bir anlatımla yazdığın her şiir bence yerini buluyor. Benim şiir skalamla (eğer haddimse) her zaman başarılı şiirler üretiyorsun.

Sevgi ve saygılarımla…
ve şiirle (ve de her zaman ki gibi fotoğraf sevdasıyla)

Neslihan YAZICILAR,cok derin bir şiir..Ne kadar nüfuz edebildim bilemem ama,ellerinden tuttuğumu biliyorum şiirinin hala bırakmadım,gözlerinin arkasını görmek istiyorum.Ne kadar güzeldi..Yürekten kutlarım efendim.Selam,saygı...

Yüreğine sağlık

Selamlar,saygılar

yüreğinize sağlık. Tebrik ederim.

ayakları yalın, tenleri üryan
saçlarında sim kırıntıları
yola düştü umut yolcuları
bir tanrıçanın gezinirken parmakları lirde
döküldü o muhteşem eser
her notası ilahi bir ses
her söz imge seli

Büyük bir gönül emeği
o her zamanki mistik söyleminle kaleme aldığın
harika bir duygu seliydi yaşattığın
Tanrının yaratırken insana bahşettiği o yaratıcılık
yine harikalar yaratmış şiirinde
okumak hazdı
yine okuyacağım yarın

yürekten kutluyorum bu başarını
sevgilerimle

menevişlenmedi....gammazlandı ...bu kelimeler sanki şiiri yormuş.Hele ki ardından gelen afaroz,skala ile gelgit yaşattı bana..yani günlük kullandığımız kelimlerle başlayan şiir, birden daha entellektüel düzeye çekilmiş...arada ki geçiş daha yumuşak olabilirdi.Öte yandan şiirin her bölümü,kendine has başka bir şiir..hayli emek sarfedilmiş.ayrı ayrı yayınlanabilecek kadar bağımsız ve güzel bölümler..saygılar şaireye.

güneşin doğu(r)duğu yöne arya ....

el sallayanımız olmasa da
ezberimizde hüzünlü yollarla

teşekkürler .

Düşünen ve düşündükçe gelişen insanlığı çok eskilerden beri meşgul eden iyi ve kötü, güzel ve çirkin, doğru ve yanlış kavramlarının arasındaki ilişkiler meselesi her çağda karmaşasını sürdürmüştür.

İnsanlık gelişimini nereden başlatırsanız başlatın iylik ve sevgi her zaman insan doğasındaki yerini korumuştur.

Sevgili Neslihan Yazıcılar, şiirini bilgim dahilinde yorumlamak için tekar döneceğim.

Saygılarım ve sevgilerimle
şiirle..

İÇTEN DOKUNAKLI DERİN ANLAMLARA BEZELİ BİR ŞİİRDİ OKUDUĞUM
sAĞLICAKLA KALINIZ

samimi ve anlamlı şiirdi