 |
|
 |
| |
Şiir Bilgi
07.07.2008 tarihinde eklendi.
71 çoğul gösterim yapıldı.
54 tekil gösterim yapıldı.
6 yorum yapıldı.
|
|
 |
|
 |
|
|
|
BİR AĞAÇTI
84, Elazığ
bir ağaçtı
yalnız...
susuzdu,açtı
hastaydı
dermansız...
herşeye rağmen
istekliydi
kararını verdi
son bir gayret;
azmetmeyi
bilirdi
ah biraz takat
kuvvet! ..
toprağı deldi
su,besin arıyordu
taş,toprak...
durmadı ilerledi
inanıyordu,
kökleri
ıslanır gibi oldu,
oh nihayet!
aradığını buldu
boşa gitmedi
onca eziyet
sevindi sevindi...
gökyüzüne baktı
yeşillerini giyindi
uzayacaktı...
epey zaman geçti
büyüdü...
yağmuru
göklerde içti
artık güçlüydü
fırtınalar
yıldırımlar
hücum ettiler
yıldıramadılar;
çekip gittiler
ölmedi
hep uzadı
yorgunluk bilmedi
dönmek olmazdı,
artık
korkmuyordu
kendinden emindi
ama...
bazen uyuyordu
tedbirsiz...
bilemedi;
yeşillerini
saklamadan
baharı bekledi
bir sabah
bir feryat...
eyvah!
ölüm yakın
nafile imdat! ..
düşmüştü gaflete
avlandı düşmana
mahkum oldu
sefalete
karnına
bir soğuk balta;
hem dört bir yanına...
ölümle boğuşurken
düşmüştü alta
yaraları derindi,
üşümüştü,ürkmüştü
gövdesi ıslak,serindi
dallar...dallar
düşmana ilk onlar
teslim olmuştu
birbaşına kalmıştı
sade bir kök...
yarasını sarmaya
iyi olmaya
karara vardı
yine
bir zaman ki gibi
derine saldı
tüm kılcal köklerini
su aradı...
nihayet rastladı
gitmedi durdu
içti biraz
sonra
etti itiraz
düşündü bir ara
bu sular
kendi özsuyu idi
getirmezdi yarar
içtiği kendi kanı idi
ağladı
yeşillerini döktü
dağladı
yaralarını...çürümüştü
bir mevsim
yaşayabilmişti
diğer mevsim
devrilip gitmişti...
bir fırtına çıkmıştı
her yöne her dalına
şimşekler çakmıştı
dayanamadı
dağları titreterek
çatırdadı
düştü...üzülmek
fayda vermezdi
giden hayat
geri gelmezdi
inat...
yaşamak için
o lazımdı;
yeniden yeniden
köklerini saldı toprağa
bu kez uzaklara
uzatacaktı kollarını
can buldu
yerinden
heybetle doğruldu
ölmemişti,vardı
hem de ezelden...
ölmezdi de ebediyyen...
bu defa
su,besin olmadan
bahar,güz dolmadan
uzayacaktı...
hem daha güçlü
olacaktı
üçlü
kök-gövde-dal
olan sade bir
vücuttan al
köy,şehir
yap kendini...
diye düşündü
elini
bulutlara götürdü,
kendini kesenlerin
inadına,
karar kesin...
yakışırcasına adına
azmetti:
büyüdü,
göklere hükmetti
durmadı yürüdü
kesilen bir daldan
yüzlerce kol
uzandı...her yandan
bir yol
birin yerine bin...
ve artık
daha emin...
dört bir yana
yığıldılar,
hem daha sık
sarıldılar
tek şey: kararlılık
büyüdü,yayıldı
dağlara ’Han’ oldu
yılmadı;
bir orman oldu
sonra
asırlar geçti
uyumak...hayır!
varsın kurt uyusun
kuş uyusun
su uyusundu
uyumayacaktı,
yaşamaya and içti.
|
|
|
Acaba Nedir?:
artık
,
bir
,
daha
,
dört
,
fırtına
,
gibi
,
ilk
,
orman
,
ölüm
,
sade
,
soğuk
,
zaman
|
|
|
07 Temmuz 2008 Pazartesi 18:21:32
çok hoş dizeler içten samimi harika
tebrikler...(((:-..selamlarımla !...
|
|
|
|
07 Temmuz 2008 Pazartesi 17:24:04
TEbrikler. Yüreğinize sağlık
|
|
|
|
07 Temmuz 2008 Pazartesi 15:09:46
varsın kurt uyusun
kuş uyusun
su uyusundu
uyumayacaktı,
yaşamaya and içti.
YAŞAMA DAİR...ÇOK GÜZEL DİZELER.YAZAN YÜREĞE SAĞLIK.RABATLI
|
|
|
|
07 Temmuz 2008 Pazartesi 15:03:21
üstat sanki oısmanlı bu şiirdeki ağaç ve sonunda yeniden büyüyeçek olan ağaçta
bzizim türkiyemiz
burada bizim mücadelemizi anlatmışsın tebrikller
|
|
|
|
07 Temmuz 2008 Pazartesi 14:22:27
Güzel bir mücadele örneği ağacın yaptığı. Önce hür ve özgür sonra orman kadar gür.
Kutlarım.güzeldi.
|
|
|
|
07 Temmuz 2008 Pazartesi 14:15:26
Çok çok güzel bir şiir. Direnmenin ve yaşamanın güzelliği var. İnsanda özel bir özgürlük duygusu yaratıyor. Sevgi ve saygı ile. Teşekkürüm sonsuz...
|
|
Şiire yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.
Üye değilseniz üye olmak için tıklayın. |
|
