|
|
|
Zamanım...
Toprağın suya bedenin bedene Duyduğu haz nasılsa Yaşamıma anlam katan bir bütünlüksün sen Ey zamanım
Zamanın içinde huzur Sevgiliye hayata olan arzu. yaşama sevinci değil midir. Aşkın sevginin olmaması nasıl bir anlamsızlık olacaksa Zamanımın içindeki karanlık, ruhumun huysuzluğudur.
Yüzüme vuran yel Tüylerimin diken diken olması Sevdiğim kadın aklıma geldiğinde kalbimin daha hızlı atması Dostlarımın gülen yüzleri.
Nasıl hepsi bir anlam hepsi ayrı birer sevgiyse. Zamanımın içinde varlığınla oynaşan ben. Sana çok alıştık Ey insanlık...
Zeki Arlan...
|
|
|
|
06 Temmuz 2008 Pazar 23:30:17
alıştıklarımız sadece bunlar olsaydı keşke...
kötüyede alıştık!...
güzel di...
saygımla...
|
|
Şiire yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.
Üye değilseniz üye olmak için tıklayın. |
|