|
|
06 Temmuz 2008 Pazar 14:46:13
Gözyaşımla hüzün çiçekleri boy verdi
Ne kadar istesem de gülmeyi
İnadına emeklerim hep ters tepti
Çektiğim çile yeter arşa erdi
Bahtsız ömrümde gülmek hayal mi?
Söyle sevgili söyle
Çektirdiğin yetmedi mi?
Bu kadar eziyet bana revamı
Gece yarısı yapılan eza’nın kahrı
Binlerce parçaya böler beni
Her bir parçam sende kanar
Dayanam seni senin acıtmana
Cefana razıyım bana yap desem
Bende kalmadı ki benden
Olmuşum baştan aşağı sen
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, tebrikler şükran hanım...yine ilmek ilmek hüzünle işlenmiş bir şiir okudum sayfanızdan.... ne büyük sevdaki bütün acılara rağmen devam ediyor... sevdiğiyle bütünleşmiç.... onda yok olmuş... yüreğinize sağlık... selam ve sevgiyle...
|