KALKIP GİDERİM

I. Nefes

Hayaldeki gözler geceye sürme çekerken
Bu şehre son kez nefesimi hediye ediyorum

Dua dua geçer de saatler
Boyun bükük başa hangi buluttan rahmet düşer
Bir çay ocağının başında
Elde sadece birkaç ilham katresi kalmışken
Geceler yitip, tutulu gündüzler yüz gösterirken
Bir sabır kalır elde, bir de yürek güncesinde
Gün düşer mi semaya açan ellere
Ey Yaratan, beyhudeye tükettiğim nefes kadar
Gönlüm narından yansa
Gönül otağımda güller isminle açsa
Âşkına boyanırken dilim, ölüm gelip beni bulsa
Söyle,
Âşkın ateşine yanan kalbi
Cehennem yakar mıydı ki

Getir hele gurban, bir bardak çay daha getir
Getir de şu garip handa ciğeri bir daha yakalım
Bakarsın yaslı gönle bahar erer de
Ayrılık türkülerinden gönlüme nasip gelir de
Birkaç gün mola verir veda hanında bu iç çekmeler
Gel bir de bu iki kapılı handa
Bir dertli ozanı veda şiirlerinde analım
Ah ya, ah ya, ah yar karışır gider de şeker çayın özüne
Benim tek sözüm gitmez şu dem hasiyetsiz serine
Dem katsam bu dertkeş demin üstüne
Dudağımı yakan bir yudum çaya verdim nefreti de

Yudum yudum kederi yitirir miyim ben
Beyhude hayaller silinirken gönül perdesinden

II. Ziyan Kapısı

Dalından düşen yaprak gibi
Sarıdır da yüz
Geçmez ki yüreğimden bu güz a ciğerim
Hangi türküyü yaksan
Hangi ağıtı söylesen
Hele benim bu deli coş yüreğim gelir mi yerine
Kırılan kol yen içinde kalmıyor işte
İçine çektiğin nefes solduruyormuş gülleri bile
Sorma ne hasret yeli eser de
Firar eder sözlerim en gamlı günde
Sorma ne güller solar bu yazda
Rüzgârlar eser muhabbet telinin en inceldiği yerde
Sorma ne de tekin derler bu yüreğe
Kalem bu sefer yazar dile gelmez sözleri bile
Bir değil, bin veda akar sözlerimden
Kılsan karar, etsen nazar, neye yarar
Düşünsen ziyan, boş versen yalan, üzülsen öz yanar
Hale ermez vefa, körmüş göz gelmez şua, dert karar
Kanar yara, tuz bassam olurmuş şifa, bu can mı pazar

Olmuyor, olmuyor
Kırılan kol yen içinde kalmıyor
Gönlümü çalan gözler geceyi zindan ederken
Bu sahipsiz sokaklara son kez izlerimi ikram ediyorum

Bir değil, bin veda taşsa şiirimden
O dem mi yüzdeki yaşlar silinir
Hakikatsiz yar sözü meğer değme çileden
Silsem özden sevdayı, ne ola laf gelse elden
Nerede kaldı gardaş şu çay
Geçen zaman ömre ziyan
Yanaktan sızan yaş mı mezar kazan, bu neyin cevri
Yıksan dünyayı, içirsen belayı, bulmaz ki gönül feri
Kapıda hazan, mazide tuğyan bulurmuş beni
Bu baş deli, ses gelir mi ey velim, dert esir eder beni

Kırar mıyım gönül zincirini bir çay hikayesinde ben
Yollara özlemi değil, vedaları ekmişken

III. Derman Kitabesi

Dert bilmeyen nereden bilirdi dermanı
Ey gönlüm derman bulursan bildin hicranı
Mihnete düşen bu ömürden bir katran yalanı
Akıtıp desem daha ne söyleyeyim a gözüm
A canım, a ciğerim, çayım nerede ya özüm

Kim dost, kim düşman
Şu dünya dedikleri püsküllü yalan
Kimde yanlış, kimde doğru
Kim söyler, kim soran, kim cevaplayan
Kan kusturan gecelerin sabahında düşman, dost olur da
Bu sevda harbinde kırılan güller can bulmaz usta
Gitti giden, kalır dilde türküsü
El bilmez hali ya, kara dokur da kilimi âşkın közcüsü

Kalkar gider katarlar bu handan
Kalkar gider otobüsler bu gecenin son damından
Bir mahpuslukmuş bir bedbahta yar olması
Yalnızlık ise silmekmiş bir müddet gönüldeki pası

Ne teselli isterim sözü kısalı dillerden
Ne vefa isterim ilk dem sözümü görmüş yüreklerden
Ben çayımı içmeye geldim, ırak ellerden
Ben belayı tanımaya geldim, insan neslinden

Şimdiyse kalkıp giderim ben
Yollara nefesi veririm yeniden