|
|
|
MOR GECEMİN TERLEDİĞİ YILDIZLAR
Ay’ın üzerinde bir kadın yatıyor
saçları kimsenin taramadığı kırbaç
sustum
nefesim bilmiyorum neden senfoni
Ay’ın üzerinde bir kadın yatıyor
gözlerinde bir çocuk ağlar,kirpiklerine yaslı
yüzüm sokulur o an içimden dışıma
aydınlatıyor yokluk,hünerli açtığım dar kuyuda bu anı
uzaklaştım mı ben kendimden?
esmer incecik bedenime sarmışım düşlerimi
yıldızlar uyur gezer ve ben
fışkıran inlemelerimi dayanılmaz bir biçimde tek bir yıldıza sunuyorum
gökyüzünün kopyasıyım ve bedenim çengelde
bu soytarılık bende tanımını buldu
ve gidilecek o sonsuzluğa medet umuyorum
düşlerimle lekelendim
iki dünyayım şimdi
gökyüzünün üstünde yuvarlanan düş
iki insan
iki yalnızlığım eşit aralıklı
benim serabım olur varoluşum çünkü
iki raslantıyım
|
|
|
|
04 Temmuz 2008 Cuma 18:16:13
arkadaşım,bir bölüm almak istedim şiirden.son kısımlardan çok beğendiğim bir yer olmuştu fakat yukarı çıka çıka başa geldim:)
her yeri çok güzeldi şiirinin.bazı yerlerinde cümlenin akışı duraklamaya sebep olsa da bence konu ve işleniş çok güzeldi.yüreğine sağlık..
sevgilerimle:)
|
|
Şiire yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.
Üye değilseniz üye olmak için tıklayın. |
|
