|
|
30 Haziran 2008 Pazartesi 21:54:56
Kendimi bilmedim, kandım aşkına. Himmet eyle, seni seven şaşkına. Ömür boyu, kul’un olan düşküne. Âh-ü-nigâh gülmez, sinem perişan.
Ateşini saldın, cismim kor oldu. Hasretin bağrımda, bitmez yol oldu. Yıktın şu dünyamı, hanlar nic’oldu. Sattın bezirgân’a, canlar perişan.
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, her şey sevdiklerimizle birlikte güzel...onlardan ayrılınca her şeyin tadı kaçıyor... hele bu ayrılık kavuşmamak üzere ise...o zaman çekilmez bir hal alıyor işte...şiirde de dile getirdiğiniz gibi..aslında perişan olan insandır...hani derler ya insan nasıl bakarsa etrafını öyle görür derler...ayrılığın verdiği perişanlık her şeyi kötü görmemize neden oluyor... güzel şiirdi... ayrılık acısını derinden hissttirdi... selam ve hürmetler...
|