|
|
|
Zavallı Adam
Geceydi,
Alaca karanlıkta,
Sokak lambasının altında,
Eski püskü paltosuyla,
Soğuk ve ayaz gecenin,
Kuru soğuğuna direnen,
Bir adam.
Titreyen sesimle,
Neden bu haldesin diye,
Sordum zavallı adama.
Kaldırdı ağırlaşmış başını,
Baktı gözlerimin içine.
Çatık kaşları ve yumuk gözleri,
Buruşmuş yüzünde ise
Yılların yorgunluğu.
Bir yarim vardı,
Sırma saçlı, gül kokulu.
Gözleri umudum,
Gülüşü ise mutluluğumdu.
Ayrıldı ellerimden,
Narin elleri.
Yaktı yüreğimden,
Nedensizce gidişi.
Söküp atamam içimden,
Pervasızca yanan ateşi.
Gözyaşlarıyla karışık,
Dökülüverdi bu kelimeler,
Adamın yorgun dilinden.
|
|
|
|
03 Haziran 2008 Salı 17:49:06
Kaldırdı ağırlaşmış başını,
Baktı gözlerimin içine.
Çatık kaşları ve yumuk gözleri,
Buruşmuş yüzünde ise
Yılların yorgunluğu.
ÇOK GÜZEL DİZELER.YÜREĞİNİZE SAĞLIK.RABATLI
|
|
|
|
03 Haziran 2008 Salı 17:33:31
ÇOK MU ÇOK BEĞENDİM...
|
|
|
|
03 Haziran 2008 Salı 16:44:11
Her yürekte,bir sevgi ateşini işaret eden güzel şiir.Kutlarım.Selamlar..
|
|
|
|
03 Haziran 2008 Salı 16:35:08
anlam yüklü ve içli bir şiir...
tebrik ederim güzel kaleminizi,,,
kaleminiz daim olsun,esen kalın...
|
|
Şiire yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.
Üye değilseniz üye olmak için tıklayın. |
|
