GÖNÜL DAĞIM DUMANLI

Ne zaman bitecek bu, gönlümün ızdırâbı?
Ne tel kaldı sazımda, ne de onun mızrâbı.

Yaktı kavurdu beni ,kalbimdeki bu sızı.
Yüreğimden kayıyor, sanki ülker yıldızı...

Gönlüm yandı kavruldu, hüznüm göğe savruldu;
Ölüm aşkla vuruldu, kalbim Sende duruldu.

Neden sönmedi henüz, kuduran bu volkanlar?
Gözyaşı değil artık .bu gözümden akanlar!

Gönül dağım dumanlı, fırtınalı devamlı;
Benle hem hal olanın, her an yüreği gamlı!

Ölüm korkuyla gezer; şu dumanlı başımda.
Bembeyaz bir yayla var; işte şimdi karşımda!

Uzaktan gülümsüyor, yaylanın sakinleri.
Belli ki bırakmışlar, kalplerinden kinleri.

Şimdi de semalarda, birer yıldız olmuşlar.
Gecemi aydınlatan, lamba gibi dolmuşlar.

Hangisine uzansam bana:" Durma gel!" diyor,
Sıyrıl dünya yükünden:" Nedir bu engel?" diyor.

Nerde bende o paye, sinem yüklü günahla.
Ben ki kalbi paçavra, her gün yanar bin ahla!

Niyetim var, arzum var;gönülden kararım var.
Nefsim engel önümde, durmadan beni yakar.

Ey nefsimin Haliki! Sensin onun maliki!
Lutfet gel mağfiret et! Kul olayım hakiki ...