|
|
|
YAŞAMAYA DAİR...
SİTEDEN BİR ARKADAŞ NAZIMDAN BİR ŞİİR YAZARMISIN DEMİŞ BİR MESAJINDA...
BENDE BİR DEĞİL ÜÇ ŞİİR BİRDEN YAZIYORUM SİZE...
BENİM HOŞUMA GİTTİ UMARIM SİZİNDE GİDER...
YAŞAMAYA DAİR I (1947)
Yaşamak şakaya gelmez,
büyük bir ciddiyetle yaşayacaksın
bir sincap gibi meselâ,
yani, yaşamanın dışında ve ötesinde hiçbir şey beklemeden,
yani, bütün işin gücün yaşamak olacak.
Yaşamayı ciddiye alacaksın,
yani, o derecede, öylesine ki,
meselâ, kolların bağlı arkadan, sırtın duvarda,
yahut, kocaman gözlüklerin,
beyaz gömleğinle bir laboratuvarda
insanlar için ölebileceksin,
hem de yüzünü bile görmediğin insanlar için,
hem de hiç kimse seni buna zorlamamışken,
hem de en güzel, en gerçek şeyin
yaşamak olduğunu bildiğin halde.
Yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı,
yetmişinde bile, meselâ, zeytin dikeceksin,
hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil,
ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için,
yaşamak, yani ağır bastığından.
YAŞAMAYA DAİR II (1948)
Diyelim ki, ağır ameliyatlık hastayız,
yani, beyaz masadan
bir daha kalkmamak ihtimali de var.
Duymamak mümkün değilse de biraz erken gitmenin kederini
biz yine de güleceğiz anlatılan Bektaşi fıkrasına,
hava yağmurlu mu, diye bakacağız pencereden,
yahut da yine sabırsızlıkla bekleyeceğiz
en son ajans haberlerini.
Diyelim ki, dövüşülmeye değer bir şeyler için,
diyelim ki, cephedeyiz.
Daha orda ilk hücumda, daha o gün
yüzükoyun kapaklanıp ölmek de mümkün.
Tuhaf bir hınçla bileceğiz bunu,
fakat yine de çıldırasıya merak edeceğiz
belki yıllarca sürecek olan savaşın sonunu.
Diyelim ki, hapisteyiz,
yaşımız da elliye yakın,
daha da on sekiz sene olsun açılmasına demir kapının.
Yine de dışarıyla beraber yaşayacağız,
insanları, hayvanları, kavgası ve rüzgârıyla
yani, duvarın arkasındaki dışarıyla.
Yani, nasıl ve nerde olursak olalım
hiç ölünmeyecekmiş gibi yaşanacak...
YAŞAMAYA DAİR III (Şubat 1948)
Bu dünya soğuyacak,
yıldızların arasında bir yıldız,
hem de en ufacıklarından,
mavi kadifede bir yaldız zerresi yani,
yani, bu koskocaman dünyamız.
Bu dünya soğuyacak günün birinde,
hattâ bir buz yığını
yahut ölü bir bulut gibi de değil,
boş bir ceviz gibi yuvarlanacak
zifiri karanlıkta uçsuz bucaksız.
Şimdiden çekilecek acısı bunun,
duyulacak mahzunluğu şimdiden.
Böylesine sevilecek bu dünya
"Yaşadım" diyebilmen için...
Nazım Hikmet RAN
|
|
|
Acaba Nedir?:
arkadaş
,
beyaz
,
bir
,
boş
,
bulut
,
buz
,
büyük
,
ceviz
,
daha
,
demir
,
dünya
,
en
,
fakat
,
gerçek
,
gibi
,
gün
,
hiç
,
ilk
,
mavi
,
nasıl
,
o
,
olsun
,
ölmek
,
son
,
şiir
,
üç
,
ve
,
yani
,
yaşamak
,
zifiri
|
|
|
24 Mart 2008 Pazartesi 20:01:44
size ait olanlardan bir iki tane atsanız ya:-(
|
|
|
|
12 Aralık 2006 Salı 21:55:28
TEBRİKLER
NE KADAR GÜZEL GÖZLERİNİZ VAR
HEM HERŞEYİ GÖREN
HEMDE EN GÜZELŞEKİLDE SATIRLARA AKSETTİREN
TŞK BU GÜZEL ŞİİRİ BİZLERLE PAYLAŞTIĞINIZ İÇİN
SAYGILARIMLA
|
|
|
|
17 Ağustos 2006 Perşembe 21:31:43
tıpkı bu resimde ki tatlı mı talı kediler de dilediklerince yaşamıyorlar mı sizce???
(bu resmi çok sevdiğim bir arkadaşım görüntülemişti ona da teşekkürler bu şirinlerle bizi tanıştırdığı için...)
|
|
Şiire yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.
Üye değilseniz üye olmak için tıklayın. |
|
