HÜZÜN VE MUTLULUK

Merdiven ettim hüzünlerimi mutluluğa
Her şey bir serap gibi kayıp giderken ayağımın altında
Sana gelen meşakkatli yolda
Bir tek hüzünlerim kaldı sana uzattığım kolda

Az gittim uz gittim, bilmiyorum gittim mi gitmedim mi?
Ama hep kovaladı geceler gündüzleri
Zaman hafakanları kalkmış bir poyraz misali
Savuruyor hoyratça bir-bir, yaprak-yaprak günleri

Geçen zaman mıydı, yoksa zaman da ben miydim?
Ne önemi varki geçenin, elde kalana bakmak lazım.
Sevinçler yaşadım baharımda oldu yazımda,
Ama geriye dönüp baktığımda;
Hepsi birer soluk yaprak misali gönül sayfamda.

Birde hüzünlerim var, hala dün gibi canlı,
Ne garip; görmedim onlar kadar samimi ve vefalı,
Ne zaman geçmişten güzel bir gün arasam
Çıkıverirler karşıma sanki yangın yerinden bir gül dalı.

Geçmişte kalan hüzün yüklü bulutlar
Şimdi sağanak-sağanak mutluluk olurda
Boşalıverirler mutluluk diye yanan gönlüme.
Anladım ki; hüzünde saklıymış mutluluk

Gerek edebi yönü gerekse anlatımıyla harika bir şiir okudum sayfanızdan.Kutluyorum efendim.Saygılarımla.