Vals

Elindeki bilyeleri fırlatıp gökyüzünü kırdı bir çocuk
içinde karların üstünde yuvarlanmayı seven bir ihtiyarla
o günden beri ne zaman ıslansa içine doğru kaçar beyaz adımlarla
gökyüzüne ağlayıp kırdı bir çocuk

Denizlerden göklere bir beşikte sallanırken
anne dedi ilk sözüyle “benim aynam oldu bu küçük”
düş arasında benden daha küçük… ne gam daha muhtaç
kollarını kaldırdığında altından geçti tennurelerle bir çocuk
ilk ağladığı toprağa yazdılar adını beyaz anılarla

Hani senin boyunu aşan haylaz zamanlar kalabalıkta unutulan
ve başa dönmekten utanılan kısır bir ömrün peşkeşçisi
gözlerine binbir zahmet boyadığın yağmur izli maviliklerle her sabah
siyah beyaz resimlere saklanıp dünyayı döndü bir çocuk
belki bu yüzden sevemedi cenneti her yaratılan

Küfür senin çocukluğun dedi son sözüyle “aşk gençliğin”
gözyaşı ihtiyarlığın dedi, gölgesinde beklediğimiz ağaca da yazdılar
siyah beyaz acılarla göklerden denizlere düştü bir çocuk
ardından dolunay ağladı ağaçlar ağladı kar ağladı

Ölü bir kalabalığın izsiz adımlarını sayarken gölgeler ve biz
doğmamış çocuklara içimizden sahipsiz şarkılar bağışlıyorken
yanıbaşımızdaki sokak kemancısının ağıdı oldu yaraya basılan
öyle hazin öyle şehla gidişlerle anlatılan… anlatılan
ve nedensiz kaybolan, hayalleri birbirine sarılı uzun beyaz bir yolda



Erhan Fuçucu / Özlem Aslan