|
|
|
1001 Yolcu
Bir vardır bin yoktur
Zamanın birinde
Aşkı kıyamette 1001 yolcu vardır
Der ki nere
Her biri gider ayrı bir yola
Kimi tutar tumanını ki felekten kaça
Kimi açar koçmasını koşar soldan yana
Kimisi içine kapatır hayatı
Koyulur telve telve okumaya.
Derken
Günü gelir yetmeden
Yedi hüsran saçılır yeryüzüne
Benek benek is vurdurur yerli yersiz
Kimi varır Ağrı’nın yamacına
Kimi alır başını Kaf Dağı’nın ardına
Ana avrat çoluk çocuk demeden
Çeker süngüsünü için için çekeni
Büyütür büyüdükçe büyütür
Devasa dağ misali ağaçlara gölge verir
Önce sulamaya sonra
Acırak meyvelerini yolmaya koyulur
1001 yolcu
"E sonra ne olur?"
Başak diyarına vuran güneş sarıyı unutur
Dertlenen hak açar gönül yelesini
Saçar lale lale sırlarının tohumlarını
Meraklı ya dübel dübel medet okur
Aramaya 1001 sevdalı
Kimisi âlem yapar kimisi devri âlem
Kimisi etrafında şöyle bir dolanır
"E bulurlar mı?"
Akla giden yol bir kaybolan bin…
Buldum der sanırlar
Yüreklerine bir su çalarlar
Kuluna gönül vermiş bir kez hak
Üzülmesinler diye yerini belli eder
…
Bulan bir ne az gider ne uz gider
Dere tepe düz gider
Yüreğinin yamacından üç parmak anca iner
Bırakır iki ayağını da
Omuzlarından Ana babasının
Dizlerine aslının
Sevdaya bulanmaya gider.
Bir vardır bin yoktur
|
|
|
Acaba Nedir?:
alem
,
ana
,
avrat
,
bir
,
büyüdükçe
,
çocuk
,
dağ
,
gölge
,
gönül
,
güneş
,
hak
,
iki
,
lale
,
medet
,
su
,
üç
,
yolcu
|
|
Bu şiire henüz yazılmış yorum yazılmamış.
|
Şiire yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.
Üye değilseniz üye olmak için tıklayın. |
|
