Yaşamak Ölümüne…

Ismarlama düş eniği bir gülümsemeyi
Katkılı aklıyla kabul etti
Madara olmuş terini sildi özünden
Bir Osmanlı sipahisi gibi deli kanıyla
Sevdi kadınını özlemle

Fetretini çekip içinden
Atıldı en göğsüyle ileri
Aşk mızrabını değdikçe damarlarına
Tınladı sevdası yeri göğü inleterek
Kös vurdu meydanında iffeti

Masal bu ya
Erce uyandı sabahın sesinde
Kılıbık gözleriyle susmasız bir horozdu
Sanki ibiğinden tutulmuş

Meşru sadakatini girdi kanına
Ufkun gailesini umursamadan
Emanet elini tuttu bakışlarında
Aslı astarı bir rüzgar eşkıyasıydı

İbretlik havadislerini dinledi çarşının
Devlerin devrilişini konuşuyordu sarkık dudakları
Oysa üzerlerine devrilmişti de
Haz duyuyorlardı

Fizik kanunları oldukça kaşarlanmış olmalıydı bu çağda
Hala mahbesinde korkuları olanlar için
Vardı olabildiğince çünkü

Mürüvvetli kadınları yok saymak olmazdı
Kınalı elleriyle tespih edip dururken erlerini
Sancısız geçilmek yakışmazdı kalplerine

Hay edip haylayarak yüreğini
Kokulu nefretini uyandırmasından sakınarak
Usulca sevdi yeniden hayatını
Apoletlerini saklayarak

Eh mekkâre sayılsa da bedeni
Yaşanmak kıymığı sağılmıştı etine
Ha babam de babam yaşayacaktı
Ölümüne…