Abartılı Doğru

sahte bir beyaz giyindim
misli yoktu güya yaşadıklarımın
ağzımı her açıp kapattığımda
kestim bir makas gibi kelimeleri
kestikçe aktı kanı
kestikçe koptu uzuvları

şimdi aylak bir mıknatıstan
medet ummuyorum
döküp saçtıklarımı toplamak için
kesip kopardıklarımı eklemek için yerine

nasıl bir ırmak eklenir
koşup bir başka ırmağın üzerine
işte çoğalmak için bende
şiirin yağız atlarıyla
koşuyorum kelimelerin peşinden

özrüm yok geri adam olmaya
gösterişsiz bir kavgam asla olmadı zaten
muhayyilem doğurgan bir kadın rahmi kadar bereketli
örneğin sözsüzde konuşabilir
sebepsizde çok sevebilirim ben