|
|
|
Sürgün
umudu biricikti
uykusu yok yoksul
günleri çarçabuk
uzun idi yol geceleri
küf kokardı
öfkeli
zehiri keskin
yıllandı artık
sabır taşıydı bekleyişi
göçtürürlerdi yer be yer
sinsiden
o
yeniden vardı
onlar
yeniden yaşardılar
bir yerlerdeydiler daim
usanmaz
uslanmazdılar
beklerdiler sürgünü
sürgünler de onları
umut biricikti
biricikleri ne de çok
gizliydiler bir yerlerinde
görülmez karanlıkların
günün birinde gelecektiler
kralı sürgünlerin
ve İstanbuldu bu şehrin adı
boz bulanık sabahları
umut biricik
yalan gibi bir zaman
kızıl artığı bir seher
yine
bir kış sabahı
gün batımından geriye kalan
ayaklanıyor asfalt yol
E-5 te lastik sesleri
uykulu direksiyonlar
çok değil
vurur birazdan
karanlıktan bir ışık
yılışır sürgün evinin perdelerine
ruhsuz başlar yeni bir gün
faydasız gavur
ağarır birazdan
duvarlarında karşı balkonun
sarıdan bozma bir ışık yuvarlanır
düşer parmak aralarından avucuna
çıkar gelir
günün ilk ışıkları
ne tezdi günleri
çarçabuk geçerdiler
küf kokar öfkesi
göz bebeklerindeyse inat
sabahın körü
düşmez elinden kalem
usanmaz yazar
beklemezdi zaman
geçip giderdi zaman
ve
böyle yaşanırdı
sürgünün
yaşanan günleri
2001/İstanbul
|
|
|
Bu şiire henüz yazılmış yorum yazılmamış.
|
Şiire yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.
Üye değilseniz üye olmak için tıklayın. |
|
