|
|
|
korkuyorum...
Korkuyorum..Sensizlikten korktuğum gibi..
Üşüyorum...Gidişinden emanet kalan yalnızlık ısıtmıyor sevgili..ısıtmıyor üşüyorum...
Unut diyorum yüreğim unut..
Mühür vur gidenin sevgisine..
Anlıyorum ki,aşk’ı değil seni unutuş daha çok acıtıyormuş..
Yalnızlığı ve sensizliği bana öğretmeliyim..
Kokunu,sesini sana ait ne varsa sıradanlaştırmalıyım...
Bana..seni borçlusun
Bana..yılları borçlusun
Şimdi kanadı kırılmış kuş gibiyim
gidecek kalbi olmayan
tutacak eli olmayan yaslanacak omuzu olmayan..
Sensizliğe sürgün,yanlızlığa mahkum edilmiş bir kadınım şimdi...
Sense firari..
Payıma düşürdüğün buymuş hayat...saolll
Oysa yaşadığımızdan fazla yaşayacak umutlarımız vardı...
miray
|
|
|
|
28 Mart 2008 Cuma 23:19:03
Umudun bittiği yerde ÖLÜM bekler insanı.Bir tek o kurtarır zanneder de yanılır.Ben umudu bir annenin karnından doktoru tarafından çıkarılan bebeğin fotoğrafını gördüm küçücük parmaklarıyla tutuverdi ona dokunan,kavrayabildiği bir parmağı.İşte umudumu kaybettiğimi düşüğndüğüm anda gözümün önünde biter ve umudum geri gelir...
|
|
|
|
28 Mart 2008 Cuma 20:26:05
Tebrikler güzel bir şiir okudum akşam sefasında...selamlarımla
|
|
|
|
28 Mart 2008 Cuma 20:22:30
Oysa yaşadığımızdan fazla yaşayacak umutlarımız vardı.Çok güzeldi.Madem bunu söyleyecektin bize neden çıkılmaz sokaklar gezdirdin.Güzeldi.Selam,saygı.
|
|
Şiire yorum yazabilmeniz için üye olmalısınız.
Üye değilseniz üye olmak için tıklayın. |
|
